opgeschreven vanaf 1  juli 2015

= = =

Gratis Digitale autobiografie van Fokke Oord uit Almere in drie Delen

uit Openbaring 21:

5En Hij, die op de troon gezeten is, zeide: Zie, Ik maak alle dingen nieuw.

 En Hij zeide: Schrijf, want deze woorden zijn getrouw en waarachtig.

 6En Hij sprak tot mij: Zij zijn geschied. Ik ben de alfa en de omega, het begin en het einde.

Ik zal de dorstige geven uit de bron van het water des levens om niet.

7Wie overwint, zal deze dingen beërven, en Ik zal hem een God zijn en hij zal Mij een zoon zijn.

De auteur in vroegere VWOlesperiode na zijn rechtenstudie

Na een creatief en scheppend cyclisch levensproces van afwisselend zeven dagen & daaropvolgende zeven nachten verwerf ook jij om niet

de volledige vereniging met je ineigen Immanentie als tijdloze vredevolle, liefdevolle en hoopvolle gids en levend kompas.

Dat is in essentie de boodschap van de Bijbel van kaft tot kaft: persoonlijke vereniging met Immanuël als je absolute ZELF.

Voor iedere discipel(in)/student(e)/leerling(e) lijkt het concreet aantal perioden echter verschillend.

 = = =

bedoeld om iedere lezer, dus ook u en jij, aan de gang te krijgen elke dag zelfstandig, soeverein en authentiek

nieuwe geschiedenis te schrijven volgens het Mandela motto:

"Education is the most powerful weapon which we can use to change the world"

dankzij drie kernkwaliteiten: 16Verblijdt u te allen tijde,17bidt zonder ophouden, 18dankt onder alles,

 want dat is de wil Gods in Christus Jezus ten opzichte van u. 1 Thess. 5.

Verlangen

O, rode gloed van onbesmet verlangen     jij vult mijn gemoed met helle pracht

dankzij jou zing ik psalmen en gezangen     jij verleent me een zachte stille kracht

Jij brengt mijn ziel tot dank en glorie     verrast en verblijdt me door je warme gloed

Dankzij jou beleef ik majestueuze victorie     jij bent in waarheid de kleur van mijn bloed

Jij tintelt van geluk in de naamloze wereld     trekt m’n ogen als vissen naar je toe

hoe ver existeer jij van ‘t duistere geweld     jij als onbesproken geluk, bent mijn clou.

10-8-2015 Fokke

Kom, zie en bezoek mijn Sterrenpraktijk in Almere sinds 1 januari 2014 intensief bezig

leerlingen Pro Deo en Pro Bono aan meer

dan gemiddelde exacte cijfers te helpen in aanwezigheid van hun ouders.

Gefeliciteerd: jij bent een geheel uniek wezen in dit ganse heelal. Er is geen tweede jij!

Als jij onwaarheid in deze autobiografie tegenkomt,

meld je dan met tegenbewijs bij me, zodat ik die onwaarheid kan corrigeren?!

Uit Hebreeën 11:

6.maar zonder geloof is het onmogelijk (Hem) welgevallig te zijn. Want wie tot God komt, moet geloven,

dat Hij bestaat en een beloner is voor wie Hem ernstig zoeken.

Deze autobiografie is een veelvoudig bewijs van Gods ontvangen All in mijn nietigheid.

  

Inleiding

 

Wat of wie doorklieft de grijsgrauwe deken van onterecht schuldbesef,

wat niemand kan wegdrinken noch wegroken?

Wie doet zwaar gedonder klinken als citerspel?

Wie zingt mee bij de klanken van het nieuwe bevrijdingslied van voormalige schuldenaars?

Wie schenkt in wanhoop een uitkomst?

Wie ontdekte in Auschwitz de Logotherapie?

Wie ontving in de diepste studentenwanhoop een witte steen Kijkiedoco,

als missie, taak en opdracht in deze wereld?

Wie ontdekte de gloeilamp na een eindeloos aantal mislukkingen,

opgestapeld tot een hoge berg buiten zijn laboratorium?

Wie ontdekt in het aardse bestaan het blijvende liefdevolle inzicht

als goud en transparante edelstenen?

Wie leert te vechten tegen aangeboren demonen van afgunst, verwijt en zelfzucht?

Wie leert te danken en God te loven, zodat je blijvend overwint,

want dankbare mensen beërven volgens Hebreeën 12: 28 en 29 onbetwist het Koninkrijk van God,

van Jezus, van de profeten en van de apostelen,

wat feitelijk niets anders is dan een innerlijke status van onbekommerde liefdevolle,

hoopvolle en vredevolle waarachtigheid en gerechtigheid

in het hart, die na een tijdje oefenen van stiltemeditatie, genoemd in Jesaja 30:15,

eenvoudig te bereiken is voor ieder mens, volledig los van allerlei religieuze interpretaties, ceremonies of projecties,

waarna jij in staat bent kwaad met goed te overwinnen!

Zorg er zelf voor een Kosmisch bewustzijn te vinden voor je van oorsprong Kosmisch fysieke lichaam

dat bestaat uit combinaties van sterrenstof: C, H, O, Ca, Mg, Na, N, Fe, enz.

"Takk og lov" (dank en lof) waren de laatste woorden van een zeldzaam rechtvaardige man J.O.Smith,

die leefde om zijn vrienden hemzelf te laten overtreffen in godsvrucht én

toen het uit de mond stromende bloed van mijn zeer gewaardeerde en lieve broer Jan

door zijn vrouw Kari werd afgeveegd van zijn

lippen waren zijn laatste woorden tegen haar: "Dank je wel" en sliep in.

na 40 jaar wachtensloeg de bliksem in

vrijheid zonder goddelijke gerechtigheid leidt tot ongelijkheid en wetteloosheid, terwijl de levenskroon

 van kosmische gerechtigheid (geef, vergeef, vertrouw)

 onbeteugelde hebzucht, onmenselijke wraakzucht en dodelijke angst

volledig en glorieus overwint.

 

En ik hoorde een stem uit de hemel als de stem van vele wateren en als de stem van zware donder.

En de stem, die ik hoorde, was als van citerspelers, spelende op hun citers;

Openbaring 14: 2 & 3

en zij zongen een nieuw gezang vóór de troon en vóór de vier dieren en de oudsten;

 

 

 

Hoe is dit raadsel te verklaren?

Eén en hetzelfde verschijnsel zorgde voor een tweeledige uitleg:

 onweersklappen en citerspel, gedonder en muziek, herrie en zachte klanken?

Zal zwaar gedonder ooit anders klinken?

Komt er ooit alomvattende vredevolle samenwerking op aarde?

Zal het volledig stil worden als zwaar gedonder eens klinkt als citerspel?

Kunnen wij uitzien naar het zingen van een nieuw engelenlied?

Is er een tegengestelde beweging van bewapening, oorlog, verwoestingen en verdrukkingen mogelijk?

Wordt de wet van de entropie van toenemende chaos opgeheven? Dankzij een bovennatuurlijk zingend ingrijpen?

Gaat chaos met toenemende kanker, afnemende moraal, stijgende angst en oprukkende woestijn op z’n retour?

Dit volgende lied zingt vanaf mijn zesde jaar in mijn hart:

toen ik als kleine jongen in de Prinsenkerk in Rotterdam

een dominee op de preekstoel deze verzen uit alle macht hoorde en zag zingen

Tips voor Kampioenen:

Kampioenen

1: geven nooit op

2: verleggen steeds hun grenzen

3: gaan voor goud

4: gaan af en toe bijna dood

5: veren op na een nederlaag

6: doen wat hun coach zegt

7: gaan door tot het einde

8: repeteren eindeloos

9: geven de eer aan de Allerhoogste

10: maken een onmogelijke droom waar

bloem30bloem46bloem37

supertrio

 

Enthousiasme

 

Enthousiasme

Als u oog krijgt voor de waarde van kleine dingen

gaat u spontaan van enthousiasme neuriën of zingen

zoveel moois is er toch te zien en te horen

in kleine zaken, die uw hart kunnen bekoren

Als eenmaal het vuur van enthousiasme in u gaat branden

kan uw leven niet meer in saaiheid verzanden

Open uw blik en zoek naar positieve en opbeurende zaken

Stop er radikaal mee om alles en iedereen af te kraken

Laat uw fantasie de vrije loop en durf te dromen

zo zullen nieuwe impulsen in uw leven komen

Denk aan de veelkleurige natuur in al zijn facetten

leer om meer op wonderen dan op de ellende te letten

Verzamel goede herinneringen en vergeet wat schade bracht

doe afstand van het kwade met uw hele hart en kracht

Uw enthousiasme zal aanstekelijk op anderen werken

die zeker die nieuwe vuurgloed in u zullen merken

Leef dus met een vurige en brandende geest

dat maakt uw leven tot een voortdurend feest

In alle dingen, die u echt gelukkig maken,

zult u de goedheid van God kunnen smaken.

 F.O. 4-1998

 


Cum laude afgestudeerd

beste vriend of vriendin,

 

vandaag ontving ik een leuke kaart

met de volgende tekst:

 

In de zomer 2001 was ik een "bijlesklantje" en nu

cum laude afgestudeerde psycholoog.

Ik breng nu de wijze raad en tritsenlogica

over aan mijn dochter, inmiddels 1e klas gymnasium.

Uw lessen hebben veel bijgedragen

m'n wiskunde-angst te bezweren.

Nogmaals erg veel dank voor de training Kijkiedoco.

Lieve groeten, Erna Foekema

 

Beste Erna, veel succes gewenst

met je verder carrière.

Wat schrijven andere leerlingen en ouders?:

Beoordeling van klanten:   7x 0x

 Bijles Wiskunde in Almere

Geplaatst door Fam. Visser op 15 jul. '14  |  7½ jaar actief op Marktplaats
Onze Nina had er zelf geen vertrouwen meer in dat het nog wat zou worden met die wiskunde in Havo 5; getipt door de overburen (Carine), die hele goede ervaringen hadden met Fokke Oord, zijn wij met onze dochter ook die kant uit gegaan. De levenslust en het enthousiasme van Fokke zijn enorm, je gaat inderdaad met een lach de deur uit, altijd weer. Moeders en vaders gaan tijdens de bijles lekker even lezen of, je kunt zelfs je klusje meenemen, als je het druk hebt, en dan doe je het daar. Ik heb eens een hele pan uien gesneden daar; niets is Fokke te gek!
Maar het gaat natuurlijk om de bijles, en die was echt super! Nina heeft er heel veel geleerd, en is inmiddels met een voldoende geslaagd voor de HAVO. Ik raad deze happy teacher echt van harte aan bij andere mensen!
Piet Visser en Ineke Steevels

 Bijlessen Wiskunde, Natuurkunde in Almere

Geplaatst door Adriaanse op 28 jun. '14  |  1½ jaar actief op Marktplaats
Bijlessen Wiskunde en Natuurkunde

Onze zoon heeft bijles van december 2013 tot mei 2014 gehad van deze geweldige leraar en mens. Dhr Oord laat kinderen die Wiskunde en Natuurkunde niet begrijpen weer gaan stralen. Dit doet hij op geheel eigenwijze met passie en engelengeduld en opnieuw naar wiskunde leren kijken. Kinderen gaan weer geloven in hun eigen capaciteiten. Dhr Oord noemt zichzelf de "Happy Teacher" nou dat is hij zeker en een voorbeeld hoe een teacher zou moeten zijn. Een zeer bevlogen persoon. Fokke ik mag hopen dat nog veel mensen van jou mogen leren, ik raad je zeker bij iedereen aan. Onze zoon is ondanks een hele moeilijke tijd geslaagd met voor wiskunde een 7 en natuurkunde een 6 en dit geheel te danken aan dhr. Oord. Fokke nogmaals dank voor alles."En we blijven het leven vieren"

M.Adriaanse
m.t.adriaanse@upcmail.nl

 Bijles wiskunde in Almere

Geplaatst door van Alphen op 05 mrt. '13  |  8½ jaar actief op Marktplaats
Wat een verrassing en toeval (maar dat bestaat niet) dat we Fokke Oord leerden kennen deze voorjaarsvakantie! Daarin bleek dat onze zoon -4VMBO- nauwelijks iets begreep van zijn wiskundeopgaven en eigenlijk ook de basis miste. 'Je kunt vanmiddag komen en hij gaat met een lach op zijn gezicht de deur uit!' Zou het waar zijn? Op naar Almere! En inderdaad: de lach op zijn gezicht kwam er die middag en ook op de mijne! Zaten er in het onderwijs maar meer van deze bevlogen mensen die er werkelijk op uit zijn leerlingen iets bij te brengen van het vak waar ze van houden! 'Wiskunde is geen moeilijk vak, je moet het even zien...' Dank je wel Fokke, je hebt ons gered en we komen graag weer! Thomas, Marianne en René uit Bilthoven.

 Bijles Wiskunde in Almere

Geplaatst door B op 27 jun. '12  |  5½ jaar actief op Marktplaats
Een jaar lang bijles wiskunde (VWO) gehad van deze geweldige man en ... geslaagd!
Ik was en blijf bepaald een 'analfa-bèta', maar hij wist me toch naar een hoger niveau te brengen. Hij is een goede leraar, die je weet te motiveren en stimuleren; bovendien kan hij goed uitleggen en je begrijpbare 'tools' aanreiken, waarmee je zowaar wiskunde gaat snappen; daarnaast is hij gewoon een super aardige man, die echt begaan is met zijn leerlingen en vanuit zijn hart werkt.
Aanradertje!!! 

Carine 

 Steunlessen meneer Oord in Almere

Geplaatst door Eline op 01 mrt. '11  |  5½ jaar actief op Marktplaats
Steunlessen meneer Oord

In de derde klas van het VWO kregen wij voor het eerst wiskundeles van meneer Oord. Al direct werd ons duidelijk met hoeveel energie, liefde, passie en plezier hij zijn kennis weet over te dragen op zijn leerlingen. Een vraag is hem nooit te veel, integendeel. Een groot aantal leerlingen heeft al zeer veel profijt gehad van zijn uitleg, zowel natuurkunde, scheikunde als wiskunde. Dit wordt (deels) onderbouwd door de stijgende cijfers. Wij zijn dan ook erg enthousiast over de capaciteiten van deze ‘happy teacher’. Onze complimenten. Dergelijke bijzondere docenten zijn zeldzaam en daar moeten we zuinig op zijn! Wanneer gaat u deze positieve ervaringen met meneer Oord ondervinden?

Eline & Florence
leerlingen wiskunde en natuurkunde van meneer Oord

www.oordconsult.nl

 uitwisselen ervaring in Almere

Geplaatst door maud12324 op 18 nov. '10  |  4½ jaar actief op Marktplaats
Ik wil graag even reageren op deze eerste beoordeling want dat is zeer positief en zo kan ik er ook alleen maar op reageren. Zeker omdat ik me ook kan bedenken dat ik van LBO niveau in ! jaar tijd naar 6 vwo niveau ben gegaan zonder veel wiskunde natuurkunde en scheikunde ervaring. Ik heb alle drie de vakken gelijk gekozen. Ik wilde altijd al de studie natuur- en sterrenkunde gaan doen maar vroeger werd er iets te makkelijk gezegd dat ik niet kon rekenen en dat dus natuurkunde en wiskunde te moeilijk voor mij zouden zijn. Juist natuurkunde is een passie en astronomie is een passie van mij. Ik heb altijd astronoom willen worden. Nu ben ik 35 jaar en vorig jaar ben ik via marktplaats ook bij Fokke terecht gekomen. Als je nu ook bedenkt wat er allemaal wel niet gaande is in het onderwijs systeem nu ook dan heb je wel ondersteuning nodig. Ik ben thuis gaan studeren en dat gaat inderdaad ooik veel sneller. Nu ben ik ook aan het solliciteren bij de politie. Iets wat ik ook altijd gewild heb en nu ik wel wiskunde en natuurkunde doe kan ik ook bij de politie. Het onderwijs is te slecht momenteel dus dan kies ik voor thuisstudie met bijlessen aan huis. Ik merk het zo ie zo de laatste tijd wel veel vaker op dat er zoveel mensen zijn die alleen maar lbo niveau hebben en ineens van lbo naar hbo of universitair niveau opklimmen via zelfstudie met bijlessen erbij. Mensen willen nu eenmaal verder leren en niet stil blijven staan.Door stilstand krijg je terugval. Ontwikkeling is te belangrijk. Hoe lastig is het alleen niet om echt goeie leraren te vinden die dus ook en "s ochtends en "s middags en "s avonds en in de vakanties bijlessen willen geven. Gelukkig deed Fokke dat wel en kon ik daardoor nog meer doen en kon ik dus ook sneller werken. Dit is wel super leuk om op deze manier ook te kunnen reageren. Zo kan je je ervaringen aan elkaar uitwisselen. Ik hoop dat er meer mensen hierop gaan reageren.


maud12324@hotmail.com

 Wiskunde les in Almere

Geplaatst door Joey op 12 nov. '10  |  9½ jaar actief op Marktplaats
Zeer goede ervaringen met deze leraar gehad in 2008/2009. Ik had de ambitie om een Hbo studie te gaan volgen met Lbo vooropleiding uit 1995. Ik was in 2008 al 30 jaar oud en van wiskunde kon ik echt helemaal niks herinneren, maar ik had wiskunde wel nodig voor het behalen van een 21+toelatingsexamen. We zijn bij de basis begonnen, en eindigde tot op het niveau dat ik het zelfvertrouwen had de toets te kunnen behalen, met als eindresultaat een 8.7... ik kon het zelf niet geloven. inmiddels zit ik in het 2e jaar van de deeltijd studie Bedrijfskundige Informatica en heb ik een baan bij topwerkgever Getronics Consulting in de ICT.
Ik had hiervoor les gehad van een andere leraar in Almere waardoor ik een jaar en veel geld verloren heb.
Ook moet ik bekennen dat ik thuis nooit echt huiswerk heb gedaan, dus alle leerstof komt letterlijk uit de ongeveer 25 les uren totaal. (sorry Fokke) met thuis studeren zou dus een kortere studie duur behaald kunnen worden bij een persoon met nul kennis zoals ik.
Kijk ook op de site van deze leraar. deze leraar heeft een unieke techniek ontwikkeld zodat iedereen wiskunde kan begrijpen.
Voor verdere vragen kunt u mij persoonlijk bereiken op

joey.wegman@getronics.com

Mijn drie grandioze helden waaraan ik mij o.a. spiegel:

1. Jozef uit het laatste deel van het boek Genesis. Zeer geliefd bij z'n vader met een pronkgewaad, miskend en veracht door zijn broers als de 'dromer', door hen in een put geworpen en verkocht naar Egypte, niet toegevend aan de lust van een vrouw, gezaghebbend als tweede man in het huis van Potifar, door hem ten onrechte in de gevangenis geworpen, daar helpend als manusje van allen, blindelings vertrouwd door de gevangenisdirecteur en ook daar weer als tweede man iedere staatscrimineel dienend met o.a. zijn profetische gaven, waarheidsgetrouw voorspellend over dood en leven voor de schenker en bakker van Farao, zelf vergeten gedurende twee jaar en opgeroepen naar het hof van Farao om een klus te klaren, die geen geleerde aankon en opnieuw in de positie van tweede man gezag uitoefenend over geheel Egypte en omstreken, steeds iedereen, ook zijn afgunstige broers, dienend met zijn visionaire kwaliteiten en broodmissie. Een zeer unieke man, deze Jozef.

2. Daniël, uit het gelijknamige boek in het OT. Een man van onbesproken gedrag met een uitnemende geest, trouw tot op het bot, geliefd bij de koning, uit afgunst in de leeuwenkuil geworpen en zonder schrammetje er weer uitgetrokken, een zeer beminde man bij God met een nederig hart, doelgericht zoekend naar inzicht van de Allerhoogste, een man met ongekende toekomstvisioenen en persoonlijke belofte van een toekomstige eindbestemming en taak. Wat een uniek hart, instelling en relatie met God bezat deze Daniël.

3. De evangelist en grandioze apostel Johannes, die beschreven wordt als de apostel der liefde, die zich bij het avondmaal aan de boezem van Jezus wierp, zoals hijzelf als enige beschrijft dat Jezus God had doen leren kennen en bij de boezem van de Vader verbleef. Blijkbaar had Johannes een bijzonder hartcontact met Christus en merkte hij als enige apostel het bijzondere hartcontact op tussen Christus en zijn hemelse Vader. Dat blijkt wel uit de inhoud van zijn zeer unieke evangelie en met name uit het afsluitende Bijbelboek: Openbaring. Volgens de overlevering stopte men hem uit razernij in een kokende pot olie om te vermoorden, maar de hitte had geen vat op hem. Als enige apostel stierf Johannes een natuurlijke dood en sprak op hoge leeftijd, met zachte stem en zittend in een draagstoel: "Kinderen, laat we elkaar liefhebben, want God is liefde en de liefde is uit God". Een grandioos man van waarheid, liefde, eenvoud en transparantie.

Opmerking: alle drie waren Mannen met veel tranen over het lot van anderen.

Eén van mijn drie superdocenten op de VU zet ik in het zonnetje na zijn Oratie op de OU in Heerlen:

hand

Lente

 

‘k Zing een nieuw lied, ‘k voel me echt vrij

de winter is over en de lange kou voorbij

De vogels zingen en ik zing met ze mee

omdat ik een gelukkig mens ben en diep tevree

 

De bloesem bot uit, ‘k geniet van de lentegeur

de natuur bruist om me heen met grandioze fleur

Wat buiten me gebeurt wil ik in me meebeleven,

alle zorgen vergeten en me aan passie overgeven

 

De lentezon doet me van binnen helemaal gloeien

en mijn verkilde liefde compleet opbloeien

‘k Bewonder de levende God die alles om me schiep

en mij persoonlijk tot zijn eindeloze liefde riep

 

Elk voorjaar zie’k van mijn terras de futen verschijnen

met hun deftige koppen en op de rug hun kleinen

Een schitterend voorbeeld zijn die futen ieder jaar

voor hun jongen duikend naar visjes, telkens na elkaar

 

Elke morgen tussen de sneltram en mijn werk

bewonder ik al die fluitende vogels in de bomen

ze vullen beurtelings zingend het hele zwerk

als wondertjes van geluk op mijn weg gekomen

Bedroefde en bedrukte vriend(in), zing met hen en mij mee

open je ogen voor al het goede om je heen

Geluk is als je de talloze wonderen leert ontdekken

in mensen, in de natuur en overal op je dagelijkse plekken

F.O. 4-1999/ 4-2000

angel

Zijn Stem: als jouw eigen Immanentie

In de stilte verneem ik Hem,

die prachtige, eeuwige Stem

Hij schept in mij een reine rust

en wekt een diepe, edele lust

Hij maakt mij diep dankbaar en tevree

deelt de ultieme Liefde aan mij mee

Vol troost en ontfermende verrukking

brengt Hij mijn ziel in ultieme bekoring

Uit diepe stilte spreekt die klare Stem

als onweerstaanbaar verneem ik Hem

Eeuwig zal Hij zich blijven mededelen

maakt zo mijn bestaan tot een echt leven

Lieve medemens, word stil van binnen

en laat u niet misleiden door uw zinnen

Verenig u met God in een open geest

luister naar Hem voor het levensfeest

Die verheven stem spreekt rustig en stil

en overtreft uw verstand, gevoel en wil

luister naar deze kostbare gids en begeleider

Hij alleen is uw innerlijke bevrijder

Uw eeuwig geluk is die edele Stem

keer u luisterend om en ga met Hem

Twijfel niet, want Hij spreekt in uw hart

tijdens voorspoed en vooral bij diepe smart

 F.O. 1-1999

Grandioos

 

 

Het leven dat God verkoos

is meer dan grandioos

In diepten ongekend

wordt u met Hem bekend

Stap voor stap naar onder

ontdekt u het grote wonder

Ga dan naar Christus kijken

en steeds meer op Hem lijken

 

Dit leven is echt prachtig,

grandioos en machtig

In zwakheid betoont God

zich helper in uw lot

 

Met niets te vergelijken

wat kan u meer verrijken

Alles wil God u geven

ja zelfs het eeuwige leven

Zijn zachte stem

met delicate kracht

Is van Hem

en geeft u macht

ongekende schoonheid in een gigantisch heelal

F.O. 1-2001

hand

God, de Schepper

God, de bron en oorsprong van alle creativiteit,

is de Schepper van het leven door zijn majesteit

Een wezen met oneindige intelligentie

creëerde het heelal als zijn eigen inventie

 

Niet door tijd en toevallige combinaties

ontstond het leven in zijn wonderlijke variaties

De theoriën van de oersoep of grote knal

zijn echt nogal dwaas en zeer mal

  

Zoals een schilderij niet uit zichzelf ontstaat

maar iemand kunstig kleuren en vorm bepaalt

Zo bestaat er een hoogverheven en nobel wezen

dat de natuur zijn inhoud en vormen heeft gegeven

 

Een mens stamt echt niet af van chimpansees of andere apen

maar werd door een levende en geniale God geschapen

Bekijk toch eens bewust een baby, pas geboren

bewonder dat "unieke" van tenen tot oren

 

Geloof in God, dat Hij ook u schiep

en in zijn liefde tot Zich riep

U mag leven met een nieuwe kijk

 met Hem floreren in zijn Koninkrijk

Ik houd van God ver boven alle dingen

eeuwig wil ik bij Hem zijn en Hem bezingen

Ik leef en floreer door zijn goede genade

Hij is het die me tot nu toe liefdevol bewaarde

F.O. 5-1998

Jezus, als ieders immanente God

Jezus, mijn held en koning

 is mijn vrede en beloning

Hij is genoeg voor mijn hart

en geneest de diepste smart

Ik prijs Jezus tot in eeuwigheid

Hij is mijn permanente heerlijkheid,

het antwoord op al mijn vragen

met Hem wil ik het eeuwig wagen

Jezus, maak mij produktief

Zoals U, vol initiatief

Laat mij altijd uw werken doen

Tot zegen zijn, zoals U toen

U bent de coach van mijn hart

geef me tips, ook U had smart

U bent de grandioze vorst

en lest mijn geestelijke dorst

Ik houd van U boven allen

U nimmer in zonde gevallen

was op het kruis vol vergeving

bent nu mijn echte beleving

Ik bewonder U in stilte,

U het einde van mijn kilte,

als de warme zon van boven

blijf bij mij in de beproevingsoven

F. O. 18-9-1999

In de flow ben jij volmaakt

lieve medescheppers in het licht,

 

in de flow hoef je niet na te denken

 

in de flow gaat het vanzelf

 

in de flow sta je in contact met jouw bron

 

in de flow beweeg je op vleugels

 

in de flow ben je zielsgelukkig

 

in de flow voel je geen zadelpijn of spierpijn

 

in de flow ben jij geheel jezelf

 

in de flow ben jij vloeibaar

 

in de flow ben je in de rust

 

in de flow gaat spreken en bewegen vanzelf

 

in de flow komen tranen als vanzelf naar boven

 

in de flow drijf jij in een warm bad van dankbaarheid

 

in de flow zie jij de engel in ieder ander

 

in de flow zie en beleef je lichte energie

 

in de flow zie jij in vogelvlucht:

de oplossing van het enkelvoudige én meervoudige probleem

 

in de flow ben jij levend water

 

in de flow ben jij zoals jij bedoeld bent

 

in de flow ontmoet jij slechts vrienden

 

in de flow vallen alle zorgen weg

 

in de flow ben jij passie en plezier

 

in de flow spreekt slechts één taal: de LIEFDE

 

in de flow schuilt jouw meesterschap

 

in de flow valt presteren weg, want jij doet het niet, maar HET gebeurt door jou

 

in de flow ben jij een vriend van mensen

 

in de flow sta jij op een dynamisch podium

 

in de flow leef jij in de eeuwige stad

 

in de flow beweeg jij boven alle wolken van somberheid, zorgen en plagen

 

in de flow ontmoet jij hogere sferen

 

in de flow beschouw jij iedereen als vriend

 

in de flow ben jij tijd en vergankelijkheid overstegen

 

in de flow ben jij blind en doof voor het kwaad

 

in de flow ben jij in je kern, ben jij je kern, ben jij volmaakt

 

in de flow ben jij dankbare vergeving

 

in de flow speel jij het levenspel

met vrienden en bekenden

 

in de flow ben jij vertrouwen, vrede en vrijheid

 

in de flow ben jij onbevreesd vol goede moed

 

in de flow ben jij een bruisende beek

 

in de flow borrelt HET in jou op en vloeit het LEVEN

 

in de flow zie jij in kritiek een mooie poort naar meer schoonheid

 

in de flow fiets jij in de stromende regen

fluitend tegen de storm in, naar je bestemming

 

in de flow zie jij de behoefte aan aandacht van elk levend wezen

 

in de flow klap je bijna uit elkaar van geestdrift en enthousiasme

 

in de flow leef jij op aarde in de HEMEL

 

in de flow zet jij een ander op stelten

 

in de flow voel jij niets als een offer

 

in de flow is alles transparant

 

in de flow valt geven en gunnen je gemakkelijk

 

in de flow vallen grenzen weg

 

in de flow ben je vrij van de macht van geld

 

in de flow drukken geen lasten uit het verleden

 

in de flow haalt niets je uit de flow

 

in de flow ben jij je afkomst en verleden kwijt

 

in de flow is God dienen jouw Geluk

 

gisteren had ik een buitengewone belevenis:

een oud leerling van mij, Jeroen v/d Wel gaf in Amsterdam

als violist, mag ik liever zeggen als topviolist, een schitterend concert

samen met een jonge pianist. Zijn ouders waren erbij met zijn zus Elise en broertje Mathijs.

Het was een ongelooflijk mooie namiddag met een buitengewoon mooie uitvoering.

het gezin van der Wel rond ster Jeroen

 

Vraag: "Hoe kom je in jouw flow?"

Antwoord: "Door het jarenlang consequent en volhardend toepassen van

goede zeden, goede gewoonten en goede wetten"

Stiltemeditatie is daarbij een ongelooflijk effectief hulpmiddel!!!

Reken daarbij op ongeveer 3*7= 21 jaar voor het bereiken van jouw Meesterschap.

1 september 2008

 

Deel 1

 

 

Vóór Wereldoorlog 2

 

De man had vrouw en drie kinderen thuis en werkte elke dag als vuller van cokesovens in zijn geboortestad, dat in de middeleeuwen stadsrechten had gekregen. Zijn vrouw maakte elke avond voor de nieuwe werkdag zijn broodzakje klaar voor de lunch tussen de middag en wuifde hem elke morgen, behalve op zondag, vroeg uit. Ze hield van hem en deed hem wel, ondanks dat hij regelmatig aan driftbuien leed. “Kijk je goed uit dat je niet jezelf beschadigt bij het hete vuur” zei ze moederlijk tegen hem en hij antwoordde dan steevast tegen zijn Noeneke, zoals hij haar liefkozend noemde: “Maak je geen zorgen, ik sla mij er wel doorheen.”  Dan kreeg zij terwijl zij hem weg hoorde lopen over de kade waar zij woonden, een wantrouwend gevoel, want wat bedoelde hij met “ik sla mij er wel doorheen”? Ze dacht dan terug aan de eerdere crisisperiode. In die moeilijke werkloze periode in het begin van de dertiger jaren waren ze uit wanhoop naar Duitsland verhuisd, want daar was ondanks de zware crisis werk voor hem geweest in een ijzergieterij. Daar was ook hun enige dochtertje geboren met de naam Olga. Eind jaren dertig waren ze teruggekeerd naar hun kleine geboortestadje, maar toen bleek dat de ondervonden crisisjaren zich diep hadden genesteld in het wezen van de vader.  Vanaf zeven uur ‘s morgens tot 6 uur ’s avonds werkten hij en zijn kameraden als robots om de gasovens van cokes te voorzien, net zoals een stoker op de bok van vroegere stoomlocomotieven het vuur in de ketel aan de praat moest houden.  Weinigen hadden trek in dit hete baantje, want regelmatig stond hij en de anderen met hun kolenschep bloot aan een verzengende hitte.  Af en toe waande hij zich in de hel. Samen met zijn kameraden moest hij de drie cokesoven aan de praat houden, die bedoeld waren uit kolen o.a. methaangas CH4 te maken voor distributie naar de huishoudens. Het was een slopende baan met een voortdurend gevecht tegen de dorst. Het scheppen van de relatief lichte grijze cokes, vergeleken met andere zwarte koolsoorten, viel op zich qua inspanning mee, maar zijn bewegingen in de ondragelijke hitte zorgden op de armen,  benen, rug  en voorhoofd voor permanent badend zweet. Regelmatig dropen zijn sokken werkelijk van het zure vocht en moest hij deze verschonen. Tijdens de werkpauzes in de kantine bleken thee en koffie zijn dorst niet weg te werken. Het brandende gevoel en de verhitte huid zorgden voor de noodzaak van continue wateraanvoer.  Liters water gingen door zijn keel, terwijl alcohol op het werk verboden was. In die tijd was er geen begeleidend muziekje, zoals arbeidsvitaminen, want een radio in een dergelijke stoffige omgeving was geen lang leven beschoren. Het dagelijkse cokesstof deed het mogelijke geluid uit de speaker langzaam verstikken. Het was zijn dagelijkse hel op aarde geweest. In dat alcoholverbod  school het gevaar. Wat verboden is, heeft altijd een magische, duivelse en onbewuste aantrekkingskracht. Wat schuilt er in een verbod? Het inherente gevaar soms als aantasting van het vrijheidsideaal van een mens? Die alcohol had wel zijn sporen nagelaten in het gezin want:

 

  

 

In de pastorie

 

Als een wekelijks tafereel en routine was Noeneke aangewezen op de Kerk en ging ze met haar drie kinderen elke zondag, net als Kortjakje, naar de grote Martinikerk. Dat was zo gegroeid omdat haar man meestal zaterdagmiddag er niet in slaagde zijn loonzakje met weeksalaris heelhuids naar huis te brengen, maar in een zwak moment telkens met verkeerde vrienden en collega’s naar een café ging. Daar werd gefeest en verdween het geld aan de bar aan het gezamenlijk drinken op het Leven, zoals zij dat elkaar voorhielden. Maar was het niet eigenlijk de dood, die ze omarmden, een gifslang die zeer pijnlijk kon bijten? Opa kon na één glas bier niet op de rem trappen en bleef doordrinken tot hij onder de tafel lag. Noeneke was zodoende aangewezen op de Diaconie en voegde zich elke zondag na de kerkdienst bij de pastorie voor financiële steun. In haar hart voelde zich vernederd en onwaardig, maar ze moest toch aan geld zien te komen voor de opvoeding, kleding en schoolspullen voor haar drie kinderen. Nu op deze zondag was ze de wanhoop totaal nabij, omdat haar man gisteren zo driftig was geworden door een zachte corrigerende opmerking van haar kant, dat hij in zijn drift met bloempotten was gaan gooien en pannen en potten naar alle hoeken van de keuken had geworpen. Een enorme bende was er ontstaan in de woonkamer en de keuken door het delirium waarin haar man terecht was gekomen. De drie kinderen hadden zich onder de tafel verstopt en de gerieflijke salonkamer met ingebouwde bedstede aan de andere kant van de gang had Noeneke net op tijd kunnen afsluiten. Door de herrie waren de buren komen kijken en aanbellen en die hadden de Politie erbij gehaald. Op de vraag van de agent aan Noeneke of zij tegen haar man aangifte wilde doen, had ze resoluut “neen” gezegd. "Ik laat hem in de bedstede in de salonkamer zijn roes uitslapen en morgen zie ik dan wel verder." had ze geantwoord. Ten einde raad voegde zij zich bij de kerkenraad om een advies en die stelde voor dat dochter Olga elke zaterdagmiddag bij de poort van de gasfabriek zou wachten om haar vader op te halen en als gids naar huis te brengen. Dat ging haar goed af en zodoende werd haar vader van af dat moment bewaard en gespaard om het gezin verder schade te berokkenen. Na enkele jaren werd er nog een vierde kind geboren met een bijzonder talent. Zoon Hidde kon mooi tekenen en gaf lessen Engels uit eigen koker op een bijzondere manier, die bij velen aansloeg.

Opa Gerard

 opa Gerard als ik aan je denk

geniet ik nu nog na van vele kostbare momenten

met jou aan de Turfkade in Bolsward

ik ruik de knusse woonkamer voor

de warme keuken achter met de

sissende fluitketel op het gasstel

ik voel de warme bedstee

en hoor de krakende radio naast

de verschillende klokgeluiden en carillionmuziek elk halfuur

in de verte hoor ik de tuffende melkboot vroeg in de ochtend in de gracht

in de zomervakanties was jij een superopa

wandelde ‘s avonds met me langs de rondweg

en liet mij boven de grote beer, de kleine beer en de poolster

zien en herkennen

af en toe kwamen de tonnetjes afhalers de poepton achter in het hok omruilen en werd

de ganglucht tijdelijk verpest

later bracht jij telkens bij je bezoek in Rotterdam tassen vol lekkere Friese dingen mee:

lange repenkoek, Friese duimpjes, platen Friese speculaas, suikerbrood, krentenbollen

Jij maakte het telkens tot een groot feest als je de koffer en tassen opendeed

Je was een fantastische Opa voor mij en de andere kids: Afke, Jan en Gerard!

De andere opa was al in WOII gestorven voor ik geboren ben,

 maar jij hebt hem meer dan goed vervangen en gecompenseerd.

 

nu ben ik zelf opa en

stoei liggend op m'n rug met kleinkinderen

die op mijn buik zitten en op m'n voeten

vliegen in de lucht als een vogeltje

dit is puur geluk

denkend aan jou, opa Gerard,

jij trok er met me op uit

om te zwemmen in de trekvaart

van Sneek naar Bolsward

tussen de koeienvlaaien lagen onze kleren

jij was een superopa

en vertelde mij het ongelooflijk verhaal

dat de witte hand van je overleden noeneke

jou eens gered had van een wisse dood

door vlak voor jou, toen je achter een autobus de weg wilde oversteken

plotseling te verschijnen op het moment dat een aanstormende auto voorbijreed

en die witte hand van mijn Moemoe jou deed terugdeinzen

bedankt voor onvergetelijke lessen!

 

In wereldoorlog 2

Razzia

authentiek over wijlen mijn vader Piet

 

http://www.affectie.nl/razzia01.gif

 

 

Piet woonde en werkte in de tweede wereldoorlog in Rotterdam. Hij woonde er alleen nadat hij zijn vrouw en 3 kinderen

 in de zomer van 1944 naar Friesland had gebracht. Zijn woonhuis stond in Blijdorp, een aparte naam voor een wijk

 waar hij sinds zijn intrek niet veel plezier had beleefd, niet veraf van de huidige diergaarde.

 In dat Blijdorp had hij het afschuwelijke bombardement op 10 mei 1940 van verre kunnen zien dat het

 centrum van de stad had getroffen. In zijn kantoor aan de Boompjes zag hij uit over de Maas,

 vlak bij de toenmalige Maasbruggen. Nederlandse troepen hebben begin 1940 nog een tijdje vanuit zijn kantoorgebouw

 de Maasbrug in het vizier gehouden. Na het bombardement echter toen de Duitse colonnes vanuit het zuiden

 over die brug via Rotterdam naar Den Haag optrokken verlieten die soldaten ijlings zijn kantoor om het vege lijf te redden.

 

Eind september 1944 kreeg Piet plotseling een bericht met de vraag om naar zijn vrouw en

 kinderen in Friesland af te reizen want zijn vrouw Olga lag op sterven in Sneek.

 Ze had besmet vlees gegeten van een paard dat door een kist van een nachtelijke Engelse wapendropping was gedood

 en dat verdeeld was door ondergrondse strijdkrachten onder burgers. Olga had paratyphus-b opgelopen door het onvoldoende gekookte besmette vlees te eten

 en lag nu te ijlen en te hallucineren vlak voor de dood. De artsen zagen nog één redmiddel voor haar: een directe confrontatie met haar man

 die zoals gezegd in Rotterdam voor het gezin de kost verdiende. Dus reisde Piet diezelfde dag nog ijlings af naar Amsterdam om

 via de nachtelijke oversteek met de Lemmerboot van Amsterdam over het IJsselmeer naar Friesland af te reizen.

 Hij trof haar de volgende dag in het St Antoniusziekenhuis in Sneek aan, ze was al klinisch dood maar op een onverklaarbare wijze

 kreeg ze bij het getroebeld zien van Piet een ongekende huilexplosie, waarop de artsen hadden gehoopt en dat haar uiteindelijk van de dood redde.

 Piet, die Godvrezend was, zag dit als een gebedsverhoring.

 Hij bleef enige tijd bij haar en de kinderen, maar moest toen weer aan het werk in Rotterdam. En toen gebeurde het.

razzia03

 

Heel de herfst had hij al een vaag voorgevoel gehad dat er iets bijzonders zou gaan gebeuren.

 Op Vrijdag 10 november 1944 in de vroege ochtend werd hij in zijn slaap verrast door nogal wat herrie in de straat.

 Er reden vrachtauto’s met Duitsers de straat binnen en sommige soldaten schoten met scherp in de lucht. Er werd op de bel gedrukt

 en hij kreeg een vlugschrift onder ogen met de mededeling dat hij zich snel moest melden op het sportterrein Nenijto

 met medeneming van een koffer met spullen, sokken, pyjama, scheergerei, een stevige jas en een paar schoenen.

 Buiten op straat zag hij diverse buurmannen met hun koffer al klaar staan bij een groepje soldaten die op het punt stonden hen

 naar het sportterrein te brengen. De mannen keken doodstil voor zich uit en Piet sloot zich met z'n koffer bij hen aan,

waarna ze als geslagen honden naast hun bewakers begonnen te lopen naar de Nenijto atletiekbaan.

 Voor hij en de anderen de straat verlieten

 keek Piet nog even om, naar boven naar het balkon op de eerste verdieping

 waar Olga elke ochtend voor de oorlog had staan zwaaien als hij naar kantoor ging.

 Door de herinnering daaraan moest hij even een traantje wegpinken. Lang had hij niet om over het verleden na te denken

 want plots klonk er in de richting waar ze naar toe liepen in de stille ochtend een geweerschot en luide kreet.

 Piet en de mannen bij hem trokken wit weg, keken elkaar veelzeggend aan maar kregen van de Duitsers toegesnauwd:

 "Voraus, schneller laufen". Na een afstand van om en nabij vijfhonderd meter

 zagen zij bij de ingang van het atletiekterrein een lijk op de grond van een man met een verse schotwond in het hoofd,

 waaruit nog bloed stroomde. Later hoorde Piet dat deze man had geprobeerd te vluchten.

 Op het terrein zelf zag Piet al heel wat mannen met hun koffertjes in groepjes bij elkaar zachtjes staan praten en tussen hen

 door patrouilleerden Duitse soldaten met het geweer in aanslag om ieder neer ter schieten

 die ervan door wilde gaan. Na de aanblik van het lijk bij de ingang had niemand daar enige interesse in.

 Met ingehouden adem wachtten de mannen de verdere gebeurtenissen af, terwijl van verschillende kanten het terrein volliep.

 

Om een uur of elf ging de Duitse commandant in het midden van de atletiekbaan op een verhoging staan

 en riep via een tolk dat het de bedoeling was dat de mannen in Duitsland te werk werden gesteld als Arbeitseinsatz.

 In twee etappes moest naar Utrecht worden gelopen, de eerste dag vandaag naar Gouda.

 Daar zou overnacht worden in scholen en fabriekskantines en de volgende dag moest Utrecht lopend bereikt worden.

 Na overnachting in het Tivolitheater in Utrecht zou de colonne de derde dag per trein naar het Ruhrgebied in Duitsland afreizen.

 Per gewerkte dag zou iedere man vijf gulden ontvangen. Om kwart over elf precies zette de colonne

 zich in beweging om via Kralingen de weg naar Gouda op te gaan.

Piet voegde zich net als de anderen in zijn lot en begon in een groep van vijftig man door de straten van Rotterdam te lopen.

 De Duitsers hadden enkele honden- en handkarren geconfisceerd om zieken op te vervoeren want iedereen moest mee om te werken.

 Om schrik in te boezemen en ontvluchten tegen te gaan schoten de Duitsers regelmatig met scherp in de lucht.

Aan de kant van de weg stonden op regelmatige afstand vrouwen en kinderen te wuiven, sommigen met tranen in de ogen.

 Soms liepen kinderen een eindje mee naast de stoet op het trottoir. Net buiten Rotterdam begon Piet ondanks dat hij sportief

 getraind was en over een goede conditie beschikte zijn voeten al snel te voelen met diverse blaren omdat zijn schoenen

 in slechte conditie en bijna versleten waren, zoals bijna bij ieder ander. Sommigen liepen al te kreunen door de pijn aan hun voeten

 en halverwege Rotterdam Gouda kwam bij sommigen zelf bloed uit de schoenen. Anderen probeerden op de ziekenkarren te klimmen

 en zo enige tijdelijke verlichting voor hun voeten te vinden. Maar de Duitsers bleven onverbiddelijk.

Ieder die kon lopen, moest lopen. Na de intocht in Gouda kwam de stoet terecht in smalle straatjes waardoor

 het voor sommigen lukte te vluchten door snel via steegjes achter de huizen te schuilen.

 Maar Piet, die ook best wilde vluchten, had de overtuiging dat hem een andere mogelijkheid zou worden geboden.

 Dus voegde hij en met hem vele anderen zich in de situatie. Ze overnachtten in een school en de volgende ochtend na een onrustige nacht

 zette de stoet zich in beweging naar Utrecht. De karren werden steeds voller met zieken en gewonden.

 Af en toe werd iemand die het teveel werd en psychotisch begon te schreeuwen in koele bloede neergeschoten.

 Aan het einde van de tweede dag werd Utrecht bereikt en kregen de resterende mannen onderdak in theater Tivoli.

 Toen Piet daar even naar het toilet moest in de gang liep een vrouw naar hem toe die zachtjes aan hem en enkele anderen toefluisterde:

 "Wie wil van jullie ontsnappen, ik weet als schoonmaakster hier een mogelijkheid".

Piet hoefde zich geen moment te bedenken en zei zacht:"Ik wil wel".

 

razzia03

 

De schoonmaakster stelde zich voor als Elly en zei tegen Piet:"Als je naar het toilet bent geweest,

 ga dan via de trap rechts naar beneden naar de kelder. Daar wacht ik op jou en anderen die ook willen ontvluchten".

 Piet deed daarom snel z'n boodschap en sloop daarna tussen de enorme massa mannen en chaos via de trap naar beneden.

 Intussen kwamen allerlei vragen en gedachten in hem naar boven: "Zou hij het wel wagen? Was Elly wel te vertrouwen?

 Was dit een reële kans om aan het transport te ontkomen? Zou hij z'n vrouw en kinderen nog ooit terugzien?

 Wat als de Duitsers hem te pakken kregen? Olga had afgelopen zomer de paratyphus overleefd en was ontsnapt aan de dood.

 Zou deze kans een mogelijkheid zijn voor hem om ook aan een wisse dood in het Ruhrgebied te ontkomen?

 Dagelijks vlogen immers op grote hoogte de Engelse en Amerikaanse vliegende forten en bommenwerpers over van Engeland

 op weg naar o.a. het Ruhrgebied om fabrieken en steden plat te gooien, fabrieken waar hij naar toe op weg was als Arbeitseinsatz.

 Had hij wel een keuze of was het simpel doen wat Elly zei?" Beneden stond Elly hem en de anderen in de donkere keldergang al op te wachten.

 Ze bleken naast haar met z'n negenen. Snel deed Elly de deur van een kelderruimte open waarin ze één voor één verdwenen.

In de hoek zag Piet half verduisterd een verzameling oude theaterstoelen.

 Elly stelde voor dat ze zich zouden verschuilen achter die afgedankte stoelen

 en zich rustig zouden houden. De mannen zochten toen hun positie op om daar de nacht door te brengen.

 Enkele ogenblikken later hoorde Piet de sleutel omdraaien en vernam hij boven zich het heen en weer lopen van de mannen in het theater.

 Uiteindelijk werd het in de loop van de avond stil en probeerden de negen in de kelder zo goed en kwaad als het ging wat te rusten en te slapen.

 In hun ruimte drong geen daglicht door zodat ze moesten gissen hoe laat het was.

 

Na een onrustige nacht waarin Piet af en toe tot God bad, kwam er onverwachts een einde

 aan hun gissen hoe laat het was, want ze hoorden plotseling Duitse soldaten schreeuwen

 "Mach diese Tür auf, Wo ist der Schlüssel?" en met hun geweerkolven stevig op de kelderdeuren slaan.

 Dit kwam hard aan voor Piet en de anderen. Maar plots klonk er nog een andere stem, die van Elly, die de soldaten luid toeriep:

"De sleutel is bij de directeur." Die was natuurlijk in geen velden of wegen te vinden,

 zodat het na ongeveer tien minuten stil werd in de kelder. De soldaten dropen af.

 Later liepen de andere mannen die boven in de grote zaal hadden overnacht het theater uit en viel het overal stil.

Een half uur later hoorde Piet dat de sleutel van het slot werd omgedraaid en stond Elly in de deuropening met een tas

 met boterhammen en een pot koffie en bekers. Nadat ze hun honger wat hadden gestild zei Elly dat zij de mannen

 in groepjes van twee naar haar huis wilde brengen. Daar wachtte haar man hen op,

 die in de ondergrondse werkte en contacten bezat om voor elk van de mannen een nieuw persoonsbewijs te laten maken.

 Dus liep Piet na verloop van tijd samen met een andere man uit Rotterdam achter Elly aan door de straten van Utrecht naar haar huis.

 Daar wachtte hem een nieuwe verrassing want toen hij vertelde dat hij graag naar Friesland wilde, waar immers

 zijn vrouw en kinderen verbleven, werd hij aangesteld als begeleider van een debiel kind dat toevallig van Utrecht

 naar Franeker gebracht moest worden waar zoals toen genoemd een gekkenhuis stond. Dus ging Piet na wat extra geslapen te hebben

 om bij te komen van de inspanningen, de volgende dag samen met dat kind in een auto op weg naar Franeker via de Wieringerwerfpolder.

 De auto moest onderweg niet alleen stoppen bij de talrijke Duitse controles maar er moest telkens cokes en hout

 in de brander/vergasser worden bijgestort, want door gebrek aan benzine reed de auto op een gasbrander.

 Hij hield telkens zijn hart vast bij de wegcontroles door Duitse soldaten, maar die waren nogal soepel toen zij via het open raam

 het debiele kind zagen zitten en de papieren van Piet in orde bleken te zijn. Piet kon zijn ogen niet geloven

 hoe het één en ander zich voor zijn blik afspeelde. Hij werd nog verbaasder toen het debiele kind vlak voor de afsluitdijk

 plotseling een vers van een Psalm begon te zingen: "Het hijgend hert der jacht ontkomen, schreeuwt niet sterker naar 't genot van de frisse waterstromen,

 zo verlangt mijn ziel naar God." Toen Piet dit hoorde ging hij bijna door de bodem van de auto en schoten

 zijn ogen vol tranen. Hij kende die Psalm uit zijn hoofd en had die regelmatig in de Prinsenkerk

 aan de Statensingel in Rotterdam met Olga samen gezongen. Het was alsof God zelf op directe wijze via dit debiele kind hem troostte

 want hij was het eigenlijk toch zelf die als een hert ontkomen was aan de onmenselijke Duitse jacht en razzia.

Op de afsluitdijk moest de auto met Piet en het kind nog langs diverse controleposten, maar na een zenuwslopende autorit stopte de auto

 voor de inrichting in Franeker en stapten Piet en het kind uit. Daarop keerde de auto om en reed weer terug naar Utrecht.

 Piet liep samen met het kind naar de ingang van de inrichting, waar hij vertelde dat hij naar Bolsward wilde waar Olga en de kinderen

 bij zijn schoonouders woonden. De concierge had alleen nog de beschikking over een klein kinderfietsje

 en gaf dit aan Piet. Hij wenst hem goede reis en bleef in de ingang hem uitzwaaien.

 

Onderweg van Franker naar Bolsward reed Piet dus op een klein kinderfietsje eenzaam

 over de slingerende wegen tussen de weilanden. Eén keer dook hij in paniek met fiets en al in een greppel

toen hij in de verte een vliegtuig hoorde aankomen, een Engelse jager die als bescherming met de vliegende forten meevloog.

 Uiteindelijk bereikte hij Bolsward en kwam er een gevoel van opluchting en dankbaarheid in hem op.

 Een paar straten verder stond hij plots voor de deur aan de Turfkade waar Olga verbleef. Groot was de verbazing toen de bel ging en Piet in de deuropening stond.

 Hij stormde bijna naar binnen en werd door Olga, de kinderen en zijn schoonouders aangekeken als een spook.

 Toen heeft hij het hele verhaal van de razzia, de ontsnapping in Utrecht en de autotocht met het debiele kind aan zijn gezin verteld,

 waarbij zijn eigen drie kinderen ademloos aan zijn lippen hingen. Piet is tot de bevrijding in Friesland gebleven

 en beleefde Kerst 1944 als een onvergetelijk feest van dankbaarheid en bevrijding.

Later kwam de echte bevrijding, ook van Rotterdam in mei 1945.

 In de zomer van 1945 is Piet nog met een cadeau naar Utrecht afgereisd om Elly en haar man op te zoeken, hen te bedanken

 en het cadeau aan hen te overhandigen. Na enig zoeken en vragen vond hij Elly en haar man in Utrecht.

 Groot was zijn verbazing dat Elly bij die gelegenheid zei: "Jij bent tot nu toe de enige van de vele mannen

die geholpen zijn, die terug is gekomen om ons te bedanken en iets terug te geven."      

  

 

 Na wereldoorlog 2

Geschreven op de ochtend van nine eleven 2001, vóór de Ramp in NY.

De parelvisser

strand04

 Ik zag een klein dorpje aan een baai met vele mensen op en rond het strand. Het was tegen zonsondergang en jong en oud keken naar de vuurrode stralen van de ondergaande zon bij heldere hemel. Een schitterend vergezicht voor zoekende ogen. Uit de menigte maakte zich vlak voordat de zon aan de horizon in de golven verdween een kleine gebogen man los. Het was de parelvisser van het dorp. Ieder kende hem en allen mochten hem graag.

 Hij woonde met vrouw en twee kinderen enkele straten achter het strand en hij ging op zoek naar z’n kleine ranke bootje om uit te varen op zee. Nu vanavond kon het. Het was rustig kalm weer met een spiegelvlakke zee. Nu durfde hij zijn gewaagde avontuur aan om tussen de rotspartijen buiten op zee ver van het strand af te dalen naar diep water om zeeparels te vangen. De andere vissers wilden meestal zo snel mogelijk tussen de rotsen doorvaren, bang als ze waren hun schip lek te varen bij een onzichtbare rotspartij.

 Terwijl de man met z’n bootje op weg was naar zijn speciale plekje, keek hij nog eens om. Hij zag de vele mensen op het strand en hoorde over het water de schelle muziek uit de talrijke bars waar velen die avond hun plezier zouden zoeken. Hij kende elke plekje op het strand en had elke bar wel eens bezocht, maar had al jaren geleden van zijn vader een ander plezier geleerd: kostbare parels vissen op een diepte waar andere mensen zich niet waagden. Het had lang geduurd voor hij de kunst meester was om telkens vier minuten onder water te blijven zonder hulpmiddelen. Alleen droeg hij telkens een kleine helm op zijn hoofd met een onderwaterzaklantaarn erin om de oesters goed te kunnen zien op de grote diepte. Zijn vader had de jonge zoon dit soort vissen met eindeloos geduld geleerd.

 Nu ging hij elke week minimaal één keer zonder zijn vader, die helaas enkele jaren geleden overleden was, naar de diepe oesterschelpen met hun prachtige parels. Elke keer vroeg hij zich af of hij juist op deze avond de gigantisch grote zilverwitte parel zou vangen waarvan hij regelmatig droomde. Wel was hij iedere keer tevreden met zijn vangst van gemiddeld 50 kleine zeeparels, maar die grote parel van zijn dromen gaf hem steeds de kracht om door te gaan. Eens zou en moest hij die tegenkomen. Wat zou het een dag zijn als hij die mocht vangen en aan land brengen. Hij zag in zijn verbeelding drommen mensen op het strand zich verdringen om een glimp op te vangen van die immens grote zilverwitte parel die juist hij bij zich had. Wat zouden zijn vrouw en kinderen trots op hem zijn.

 Wat hij die avond niet wist was dat er de vorige dag haaien waren gesignaleerd buiten de kust. De vissers van het dorp hadden met steeds modernere middelen en steeds grotere netten ervoor gezorgd dat de dagelijkse porties vis voor de haaien steeds kleiner geworden waren. Daarom zochten de haaien, hongerig als ze waren, andere prooien bij de kust.

 De visser kwam na een half uurtje varen bij z’n plekje aan. Hij deed de helm met zaklantaarn op zijn hoofd, zette de lamp aan en greep in zijn rechterhand het mes dat hij nodig had om de oesterschelpen los te kunnen snijden van de bodem waarop ze groeiden en vastzaten.

 Na een laatste inspectie van zijn bootje nam hij zijn eerste diepe ademhaling en dook in het diepe zwarte water met krachtige zwembewegingen naar beneden. Na elke twee slagen was hij weer een meter dieper. Stil telde hij voor zich af: Tien slagen, twintig, dertig, veertig, daar zag hij de bodem bedekt met oesters. Ogenblikkelijk begon hij de donkere schelpen van de rotsbodem af te snijden en daarna in de kleine jutezak te duwen om zijn middel. Meter voor meter zocht hij af. Plots echter zag hij achter een scherpe kleine rots een schelp met een grootte die hij nog nooit eerder had gezien. Wat was dat een dikke, wat een grote! Zou deze oester zijn droom juist vandaag eindelijk doen uitkomen? Met een sterke ruk van het mes sneed hij de oester van de bodem en stopte deze behoedzaam in de zak om zijn middel. Wat hij evenwel niet merkte was dat zijn arm gewond was geraakt bij de scherpe kant van de rots die zijn elleboog net had geraakt. Een klein bloedspoor liet hij nu achter zich. Hij bleef nog even op de zoekplaats maar wilde weldra met zijn veronderstelde schat naar boven en de oesterschelp openen om zijn inhoud te kunnen bekijken.

 Nog maar nauwelijks onderweg naar boven keek hij intuitief even opzij en zag tot zijn schrik een lange schaduw op zich afkomen. Wat was dat? Het leek wel een dolfijn of misschien wel … Neen toch, het was een gevreesde vraatzuchtige haai, aangetrokken door het geringe bloedspoor achter de kleine parelvisser.

In een reflex trok hij zijn mes in de richting van de vis en scheen met de lamp naar de aankomende moordenaar. Die leek geschrokken van het verblindende licht en boog naar links af. Nu zag de kleine visser de grote afmeting van de haai aan zich voorbijgaan. Wat een grote bek en wat een grote rij boven- en ondertanden! Niemand zou de beet van zo’n beest overleven. Achter de eerste vis ontdekte hij nog twee kleinere haaien, misschien wel jongen van de oudere haai. Wat een schrik en paniek kreeg de kleine man. In een flits ging zijn leven aan hem voorbij. Zou hij ooit levend boven water komen? Zou hij zijn vrouw en kinderen nog terugzien? Zou hij een gevecht met drie haaien kunnen overleven? Hoe zou hij ooit de grote zilverwitte parel die hij juist dacht gevonden te hebben, aan land kunnen brengen? Plots kreeg hij een idee. Hij hield zich zo rustig mogelijk en draaide zich langzaam met zijn lantaarn en mes in de richting van de vissen. Die gingen over tot het zwemmen van rondjes rond hun prooi om de uiteindelijke aanval in te zetten. Intussen bad de oude man in stilte tot God, die hem alleen in deze benarde situatie nabij bleef. Niet lang daarna zag hij opnieuw de grootste van de drie met wijdgeopende bek op zich afkomen. Op het moment echter toen de haai wilde toehappen maakte de visser met zijn lenige lichaam een plotselinge draai naar rechts en sneed met al zijn kracht met het vlijmscherpe mes in de volle lengte van de zijkant van de haai die langs hem zwom. Daarna wierp hij zijn mes weg en bewoog met zwembewegingen zeer snel naar boven. Buiten adem bereikte hij na enkele zwemslagen zijn bootje dat gelukkig nog op dezelfde plaats lag. Hij wist zich gered, dankte God en keek nog even terug met zijn zaklantaarn naar beneden. Daar zag hij onder water een wild tafereel met rood gekleurd water en hoe de grote haai in korte tijd door de andere twee geheel verslonden werd.

Diep dankbaar bracht hij zijn bootje weer terug naar het verlaten strand. Daar opende hij de grote oesterschelp en toen bleek dat zijn droom uitgekomen was. Hij schreeuwde het uit van plezier. Nog nooit had hij zo’n grote zilverwitte parel gezien. Hij heeft tot diep in de nacht zijn vrouw en kinderen dit hachelijke avontuur met zijn doodsangst moeten vertellen. Zijn kinderen bleven intussen de parel maar zachtjes aaien met hun kleine handjes: de parel die hun vader bijna het leven had gekost.

Kerstverhaal

 

kerst09

 

Henk

 

Henk, een man van 40 jaar en vader van 5 kinderen, was ver van huis. Hij stond mager, bang en hongerig in de laatste oorlog met knikkende knieën in een kale schokkende treinwagon zonder zitbanken, eigenlijk meer een veewagon voor koeien en paarden, tijdens een donkere nacht op weg naar Duitsland op 23 december 1944. Telkens flitste kort het batterijlicht aan van de Duitse soldaat, één van zijn bewakers, tegenover hem. Die bescheen even hem en de bleke, bange gezichten van zijn andere medegevangenen. Op de vloer van de wagon lag nat stro, waarop sommigen mannen moe tegen elkaar aan lagen in de hoop in de ijskou nog een beetje warm te blijven. Henk echter stond in het treinportaal met zijn rug tegen een binnenwand en kon in het duister nauwelijks zien hoeveel mannen om hem stonden of lagen. Hij merkte een regelmaat op in het aan- en uitgaan van het licht en telde de seconden van de lichtpauzes: vierentachtig, vijfentachtig, zesentachtig…. daar flitste de lamp weer aan. Hij merkte dat de soldaat met zijn batterijlamp naast de gezichten van de mannen alleen de treindeur aan de stationskant, aan de  rechterkant van de trein kort verlichtte. Was hij bang voor een ontsnapping van mannen aan die kant? Ook bemerkte Henk na enige tijd dat de lichtsterkte van de lamp van de soldaat langzaam aan minder werd. Blijkbaar had de batterij last van de kou in de coupé en gaf daardoor steeds minder stroom. Henk echter keek minder naar de lamp maar wel steeds in één richting naar één en dezelfde plaats. 

 

Hij ging terug in zijn gedachten naar de ochtend van die dag toen de Duitse soldaten hem en zijn buurman ruw uit hun huis hadden gehaald in Deventer om op transport gesteld te worden naar Duitsland om daar in de oorlogsfabrieken als dwangarbeider te moeten werken. Het had die nacht tevoren juist heel veel gesneeuwd. Met ingehouden tranen dacht hij terug aan het droevige afscheid van zijn vrouw Anneke en hun vijf kinderen. Wat graag had hij samen met hen het Kerstfeest willen vieren op 24 en 25 december, maar nu was die droom ruw verstoord door Duitse soldaten met hun dreigende geweren en gezichten. Hij moest en zou mee en was op een open vrachtwagen in de ijzige winterkou met vele anderen naar het station gebracht en met geweld in de treinwagons geduwd.

 

Wat hadden hij en zijn buurman graag willen ontsnappen, maar dat was onmogelijk. Overal waren Duitse soldaten en geweren. Sommigen knalden erop los en schoten met scherp in de lucht om Henk en zijn medegevangenen bang te maken en te houden. De Duitsers hadden in Duitsland hulpkrachten nodig in hun fabrieken om kanonnen, tanks en granaten te maken voor hun frontsoldaten.

 

Henk verafschuwde de gedachte om voor de vijand te moeten werken maar hij was het meest bang om door de bommen van de geallieerde vliegtuigen gedood te worden, die immers dagelijks over hun huis in Deventer vlogen op weg naar Duitsland om hun bommenlast in het Ruhrgebied op de fabrieken te gooien, juist op de fabrieken waar Henk nu op transport naar toe was om te werken. Het zou toch niet waar mogen zijn door Amerikaanse bommen in een Duitse fabriek gedood te worden?

 

Stil stond Henk na te denken in het donker van de koude treinwagon. Hij dacht aan zijn Anneke en hun kinderen. Hij dacht aan het komende Kerstfeest. Zou hij zijn gezin ooit nog terugzien? Waar zou hij met Kerst zijn? In de schuilkelder van een wapenfabriek? Hoelang zou hij in Duitsland nog kunnen werken en leven? Zou hij kans hebben het einde van de oorlog te bereiken en beleven? De Amerikanen en Engelsen hadden immers in september toch bijna de brug bij Arnhem veroverd? In de komende lente zouden die stellig de rest van Nederland, dus ook Deventer gaan bevrijden.

 

In het duister van de nacht luisterde hij naar het regelmatige geluid van de wielen op de rails. Kaboem, kaboem, kaboem, kaboem …. Af en toe hoorde hij in de nacht geschreeuw en schieten buiten van soldaten op de laatste platte wagon van de trein, waarop een mitrailleur met een zoeklicht was geplaatst. Door hun dreigementen probeerden die soldaten de gevangenen in de trein te intimideren en ervan te weerhouden om uit de trein te springen en proberen te vluchten.

 

Henk stond stil te bidden, want hij was vreselijk bang. Maar ondanks zijn angst hij was vast besloten tot één ding: voordat de trein de Nederlands-/Duitse grens bereikte wilde hij ten koste van alles eruit. Hij wilde niet naar die fabrieken. Hij wilde niet voor de vijand werken en kanonnen maken die gebruikt zouden worden tegen bevrijdende Amerikanen.

 

Hij wilde terug naar huis, naar Anneke en hun kinderen. Maar hoe zou hij uit deze trein kunnen ontsnappen? Hij wikte, rekende, telde de seconden en keek steeds in die éne richting. Hij dacht diep na en berekende zijn positie in het treinportaal en schatte het aantal stappen tot de deur aan de linkerkant. Rechts moest hij vergeten, maar links lagen kansen voor hem. Maar waren het wel echte kansen? Zou hij de roestige deurhendel wel op tijd naar beneden krijgen? Zou de soldaat hem niet direkt bij zijn eerste beweging naar de deur doodschieten?

Zou hij niet bij het aan de linkerkant uit de trein springen door een tegemoetkomende trein worden verpletterd? Zou hij de val op de rails ernaast overleven? Zou deze trein misschien stoppen? Wat als de mitrailleursoldaten op de laatste wagon hem op de spoordijk in het vizier kregen? Was het eigenlijk niet een dwaas plan om te willen ontsnappen en zijn leven in de waagschaal te stellen? Zijn bewaker stond immers zo dicht bij hem met zijn pistool op scherp. Henk keek op zijn horloge en zag dat ze al vier uren onder weg waren. Waar zou de trein op dit moment zijn? Nog in Nederland? Al over de Duitse grens?

 

Plotseling hoorde hij de Duitse bewakingssoldaat vloeken toen de batterij steeds minder electriciteit bood en de lamp bijna geen licht meer gaf. Hij zag hem de zwakbrandende zaklantaren op een wandasbakje leggen en in zijn zakken zoeken naar een nieuwe batterij. Was dit soms zijn moment? Was dit zijn kans? Henk, “dit is jouw moment, grijp je kans”, kwam als een sterke gedachte in hem naar boven. Het is nu of nooit!

 

Hij bedacht zich dus geen ogenblik. In een flits zag hij de oplossing. Hij liep toch naar de rechterdeur omdat hij snel langs de wand van de spoordijk in de dikke sneeuwlaag naar beneden wilde rollen en zo snel mogelijk uit het zicht van de mitrailleursoldaten in de laatste wagon wilde verdwijnen. Nu greep zijn hand de deurhandel, duwde die met alle kracht naar beneden, stond een kort moment later op de treeplank in de ijzige wind en sprong met zijn laatste krachten naar beneden op de spoordijk. Au, wat deed zijn knie pijn! Vlug, dacht ie, bukken. Daar hoorde hij de soldaat al schreeuwen: Halt, halt. Niet aan de pijn denken, dacht ie. Naar beneden, langs de wand van de spoordijk. Snel rollen naar de greppel, blijf stil liggen, dacht ie. Diep onder de sneeuw. Hij hoorde de laatste wagons van de lange trein aan zich voorbij gaan. Flitste daar niet het zoeklicht aan? Zou zijn soldaat alarm slaan, aan de noodrem trekken en de trein laten stoppen? Zouden de mitrailleursoldaten zijn bewaker hebben gehoord en het zoeklicht aanzetten en van de trein springen om hem gaan zoeken?

 

Het angstzweet brak hem uit. Hij voelde zich gloeiend heet van binnen. Zijn hart klopte in de keel. In de verte hoorde hij echter tot zijn verbazing het wegstervend geluid van een trein, zijn trein die niet ging stoppen. Dankbaar richtte hij zich op en ontdekte nu pas hoe koud en stil het was in de nacht en hoe pijn zijn ene been deed.

 

In het beetje maanlicht zag hij hoe een open wond aan zijn rechterknie de sneeuw rood kleurde. Snel zocht hij de schone zakdoek die Anneke hem ’s morgens nog mee had kunnen geven, bond zijn wond af, waardoor het bloeden ophield. Gelukkig kon hij nog op zijn been staan en zelfs lopen en was dit niet gebroken.

 

Maar waar was hij eigenlijk? Hij keek om zich heen maar zag niets dan alleen de maan en een paar sterren. Moeizaam sleepte hij zich omhoog op de spoordijk om verderweg te kunnen kijken en zag aan de andere kant in de verte een klein lichtje, het leek wel van een boerderij. Maar hij twijfelde en aarzelde. In welk land was hij uit de trein gesprongen? Woonden in die boerderij Nederlanders of vijandige Duitsers die hem ogenblikkelijk opnieuw door de Gestapo zouden laten arresteren?

 

Toch besloot hij naar het licht toe te lopen en hulp te zoeken. Hij kon toch hier niet in de sneeuw blijven liggen en maar langzaam doodgaan van de kou. Het was een moeizame tocht door de hoge lagen sneeuw in de weilanden, maar langzaam maar zeker kwam hij dichterbij. Wat zou hij kunnen zien door het raampje waaruit het licht scheen? Weer klopte zijn hart in zijn keel. Wie zaten er bij dat lichtje achter het raam. De laatste meters naar de boerderij kroop hij op zijn buik over de grond om niet gezien te worden. Hoorde hij daar niet orgelmuziek en zingende  kinderstemmen. Zou hij wel door het raam durven kijken? Zou hij zich willen laten zien door de mensen in die boerderij? Een ogenblik aarzelde hij, maar toen stak hij zijn hoofd omhoog en keek naar binnen. Wat hij toen en daar zag, deed zijn adem stokken en zou hij zijn verdere leven niet meer vergeten. Zijn mond viel open van verbazing. Neen dit was niet waar, dit was niet te geloven, want hij zag ….. achter het raam ….. een gezin met drie kinderen van ….. Johan, zijn zwager, de broer van zijn vrouw Anneke, die een boerderij had in de buurt van Oldenzaal. Nooit had Henk hiervan kunnen dromen. Hij was gered, hij was bij familie terechtgekomen, na die rampzalige treindeportatie, die zeker tot zijn uiteindelijke dood had geleid. In complete verwarring en opwinding klopte Henk nerveus en bibberend op het raam en zag de drie kinderen verschrikt naar hem kijken. “Johan, Johan” riep hij, “ik ben het Henk, Henk uit Deventer”.

 

Het werd een gekke avond. Henk moest iedere keer opnieuw aan de nieuwsgierige kinderen vertellen hoe zijn bewaker in de trein zijn batterijlampje had neergelegd en Henk op dat moment uit de rijdende trein naar de vrijheid was gesprongen en hoe hij ontsnapt was aan de mitrailleursoldaten met het zoeklicht op de laatste wagon. Het werd een avond met schone kleren voor Henk, met warme chocolade melk en kerstbrood, een avond vol verwondering en dankbaarheid, een echte avond van het licht, één om nooit te vergeten, een avond om echt Kerstfeest te vieren, het feest van vrede, liefde en geluk.

= = = =

  F.O. dec 1999 geschreven voor brugklassers van het Amstelveen College


Trilogie Marnix Gymnasium

Deel I

Goris, wat deed je me aan!

Mijmerend en terugkijkend op mijn Marnix-tijd, is er wel niemand die zo’n onuitwisbare indruk op mij heeft gemaakt als Goris, de wiskunde-goeroe. Als een schaakvriend van mijn vader en vlak bij mijn ouderlijk wonend, was ik al voorbereid op zijn excentrieke gedrag, voordat ik als elfjarige voor de eerste keer de trap van het kasteel aan het Henegouwerplein betrad.

Bij de eerste les Wiskunde slopen we, als de 20 jongens van 1C, gedwee als lammetjes en met knikkende knieën binnen. Welk een gezicht en geur kwamen ons tegemoet, om nooit te vergeten. De gemengde sigaren-, hout- en waslucht leek zelfs uit de banken en muren te komen. Goris zelf, kalend met een witte krans haar, torende op zijn lestroon boven het leerlingenvolk uit en boezemde vanaf het eerste moment ontzag in. Tijdens deze kennismakingsles kregen jongens met gelijkluidende namen, zoals Kruyt en Kruis, voor de rest van hun schooltijd de kortere benamingen van: ui één en ui twee. Geen van beiden haalde de tweede klas. Een zekere Toebes uit klas vier, vriend van mijn oudere broers, kreeg de bijnaam: Doedel. Aangesproken en behandeld als recruten, durfden we nauwelijks één vin te verroeren. Dankzij de schaakverwantschap met mijn vader bleef ik enigszins buiten schot en hield me gedeisd. Ons werd verteld dat we het wiskundeboek de eerste maanden maar beter konden thuislaten, want wat daarin stond was het werk van prutsers. We waren na afloop blij de eerste les overleefd te hebben.

Daarna begon het seriezere werk en schreven wij ons lam. Goris probeerde met een onuitblusbare ijver een uiterst solide wiskundefundament voor algebra en meetkunde in ons te leggen en schreef zijn evangeliën op het bord: Als een zwaartelijn roet in het eten strooit of een spaak in het wiel steekt, komt men in 99 van de 100 gevallen uit de problemen door de zwaartelijn te verdubbelen. Gezien de cijfers, die gewoonlijk pas maanden na de repetities verschenen, sloegen zijn evangeliën niet erg aan en bleef het merendeel van ons onverbeterlijke wiskunde-heidenen. Goris veroorloofde het zich als enige leraar om vlak voor het rapport uit allerlei binnenzakken van zijn colbertjasje stapels gecorrigeerde proefwerken en repetities tevoorschijn te toveren. Het regende vervolgens, alle krijtlessen ten spijt, nulplussen, één-minnen, halven en meer van dat ezelswerk. Onder 20 stumpers bevond zich echter één uitzondering, een genie die steevast een tien scoorde. De anderen, waaronder ook ik, waren een kruising tussen een ezel en een rund-in-het-kwadraat. Een leerling kreeg de boodschap dat als Goris zijn vader was geweest hij een eind hout zou nemen en niet zachtzinnig op zijn achterwerk zou laten neerkomen. Na het eerste jaar bleef 50% zitten of vertrok naar een andere school. Ik was bij de survivors en ging door.

Tijdens de daaropvolgende jaren gebeurde het regelmatig dat Goris om gezondheidsredenen enkele maanden uit de roulatie was. Zijn vervangers, meestal studenten uit Delft, deden hun best en zorgden voor behoorlijke wiskundecijfers voor de middenmoot van de leerlingen. Na terugkomst van Goris daalden deze cijfers weer tot in de buurt van het nulpunt. Ik heb mij er later altijd over verbaasd dat deze en andere zaken zonder slag of stoot geaccepteerd werden, alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Hoewel goed in rekenen op de lagere school heb ik heel wat wiskunde-onvoldoendes moeten incasseren, voordat het wiskundelicht in mij opging. Het kwam in die tijd niet een milliseconde in mij op dat ik later zelf 13 jaar als wiskundeleraar het VWO zou dienen. Als iemand zelfs die mogelijkheid had geopperd, had ik hem in Goriaanse krachttermen de deur gewezen.

Goris was een fanatiek schaker en had na een conflict met de Rotterdamse Schaakbond zijn eigen schaakclub opgericht. Schaakproblemen oplossen bleek zijn grote hobby. Hij kon soms minuten lang na het binnenkomen van de klas, al trekkend aan zijn sigaar en turend naar het Henegouwerplein via de bovenramen van het lokaal aan de Hennewierstraat, peinzen over een hardnekkig probleem. Hij leek in trance en in een andere wereld. Af en toe verscheen een brede grijns op zijn gezicht, wanneer zijn geest de oplossing had gevonden. Een keer durfde een zittenblijver in klas één een partijtje blindschaken met hem aan. Na dertien zetten capituleerde mijn klasgenoot. Tijdens een later gesprek bij hem thuis vertelde Goris mij dat hij dankzij het schaken nog in leven was. Toen hij namelijk een keer tijdens de oorlog in het concentratiekamp op de grond een partijtje zat te schaken, werd hij weggeroepen door een Duitse officier, die hem weer naar zijn plaats terugverwees, toen deze ontdekte dat Goris hinkte vanwege een slapend been met trombose. Van de jongen die in de plaats van Goris mee moest werd later nooit meer iets vernomen. Goris zag hierin de leiding van God in zijn leven.

Het verbaasde vriend en vijand dat Goris midden in de winter, wanneer anderen hun toevlucht zochten tot dikke jassen en wintermutsen, op zijn Solex slechts in zijn colbertjasje en met een zwarte hoed op tuffend om de spiegelgladde hoek van het Henegouwerplein verscheen. Een sneeuwbal op zijn hoed richten kwam bij niemand op. Deze hardheid tegen zichzelf leerde ik in de hogere klassen kennen toen ik hem enkele keren na zijn eerste hersenbloeding bezocht. De eerste keer lukte het mij noch ondanks zijn hevige protesten een fruitmand binnen de deur te krijgen, maar bij de tweede keer weigerde hij mij pertinent de toegang tot zijn huis na het zien van de mand, die ik maar beter aan mijn moeder kon geven. Na deze belevenis drong iets van de tragiek en eenzaamheid van zijn persoon tot mij door.

In klas twee t/m vijf kwam ik de wiskundelessen met veel vallen en opstaan door. Daarna kwam de doorbraak. Na een hele maand van ’s ochtends tot ’s avonds wiskundesommen gemaakt te hebben, moest ik samen met twee man toelatingsexamen bij Goris doen voor de zesde klas. Met een zes-min werd ik als enige doorgelaten. Ik was toen zestien jaar en ontdekte daarna dat de wiskunde mij een stuk gemakkelijker afging met het resultaat dat ik in één keer door het examen kwam met gemiddeld een zeven voor de drie wiskunde onderdelen. Een happy-end na bijna zes jaren marteling. Deze gebeurtenis heb ik later mijn eigen leerlingen voorgehouden onder het motto: wiskunde is 20% inspiratie en 80% transpiratie. Van de 20 jongens uit 1C bleken drie in één keer de eindstreep behaald te hebben, waaronder Erik van der Ploeg, de zoon van Boeddha op de Alpha-afdeling.

Pas in Delft bleek welk een leermeester Goris voor mij was geweest. Hij had ons op het Marnix grote delen van het eerstejaars wiskunde van Delft bijgebracht. In een ongekend tempo en met hoge wiskundecijfers liep ik daarom spelend door de twee jaar Propadeuse. In Delft ontstond bij mij voor het eerst waardering voor de meester en liefde voor zijn vak. Toen ik in die tijd Goris eens op de Statensingel ontmoette, die zijn afkeer uitte over zijn tijdelijke opvolger, kwam voor het eerst het beroep van wiskundeleraar in mij op als toekomstig werk. Met veel voldoening heb ik na Delft hetzelfde beroep van Goris dertien jaar in binnen- en buitenland uitgeoefend, waaronder twee jaar aan het Melanchthon in Schiebroek. Met mij zullen velen ongetwijfeld met gemengde gevoelens terugdenken aan deze man, die meer liefde voor zijn vak bezat dan voor de kinderen die hij het moest bijbrengen. In zijn gebeden echter voor de klas bleek hij zich kwetsbaar te kunnen opstellen en een tweede menselijker persoon te bezitten, die er niet voor schroomde bij God om genade te bidden voor zijn zwakheden.

Wat bij mij echter blijft overheersen is de waardering hem als docent, ondanks alles, te hebben meegemaakt. Gedurende vele jaren heb ik het betreurd dat ik zijn dictaten van vooral het eerste schooljaar niet meer in bezit had. Wat Goris me heeft aangedaan heeft daarom een positieve uitwerking gehad en staat in geen verhouding tot mijn latere positieve ervaringen als student, vakgenoot en collega. Daarvoor blijf ik het Marnix-team en hem in het bijzonder dankbaar.

 Marnix Deel II

Alea jacta est

 

 Zo leerde mij rond 1960 Boeddha, de alias van dhr van der Ploeg, een prima leraar Latijn,

 deze wereldberoemde uitspraak van Julius Caesar toen die op 10 januari 49 v Chr

 met zijn leger de Rubicon overtrok en de gedemilitariseerde zone

rond Rome binnentrok in zijn strijd tegen de Senaat

 als voorbereiding voor zijn staatsgreep. “Alea jacta sit” schijnt ook te mogen.

 In ieder geval een gedenkwaardige uitspraak uit mijn prachtige Gym-tijd op het Marnix.

 De zoon van Boeddha, Erik mocht ik vier jaar in mijn klas meemaken

 voordat in de vijfde onze wegen scheidden.

 Helaas is Erik later op jeugdige leeftijd gestorven.

 Een hele schok omdat ik destijds voor een aantal bijlessen Latijn

 in Kralingen bij de fam van der Ploeg  thuis ben geweest en hen zo beter had leren kennen.

 Ook hun zeer getalenteerde zoon Paul stierf op jonge leeftijd als afgestudeerd

 en praktiserend tandarts. Immense Marnix tragedies, ze horen er helaas bij. 

 

Na het lezen van Aldegonde nr 20 wil ik nog een paar memories

en anekdotes kwijt over mijn Marnix tijd. Een onvergetelijk goede periode van zes jaren

 met zeer veelkleurig onderwijs als voorbereiding van het toenmalige eindexamen

 in 1963 met vijftien vakken en verschillende onderdelen.

 Hoe heb ik het als 17 jarige overleefd en hoe kon ik in één keer slagen?

 

Naast bovengenoemde uitspraak en “Gallia omnis divisa est in tres partes”

met “Andra moi ennepe, Mousa, polutropon, hos mala polla” als eerste zin van de Ilias

 herinner ik me niet veel concreets meer van de lessen Latijn en Grieks van,

 naast van der Ploeg, nog anderen zoals mevr van Veen (alias anus),

 dhr van der Blom, wiens systematische manier van woordjes Grieks opzetten

 en leren me enorm heeft geholpen om die complexe taal toen onder de knie te krijgen,

 dhr ten Kate, altijd de rust zelve en zeer trots dat geen examenleerling(e) in 1963

 voor zijn vak Latijn een onvoldoende had gescoord én dhr Spiegel,

 die vurig en intens kon bidden voor de klas. Tijdens mijn latere studie Nederlands Recht

 in 1996 kwamen tijdens de colleges Romeins recht de nodige associaties weer bovendrijven,

 zoals: bona fides, goede trouw; res nullius, zaak die aan niemand toebehoort

 en iusta causa als geldige titel. Latijn is een basis voor rijke talen,

 zoals o.a. Portugees, waarmee ik een tijdje heb gestoeid vanwege Braziliaanse connecties.

 

Een docente die me helder bij blijft en waaraan ik veel te danken heb

 was mevr van Tilburg, alias Til. Doodstil tijdens de lessen geschiedenis en Griekse mythologie

 hoor ik nog de spannende verhalen, bijv het op slimme manier uitmesten van de Augias stal

 op Kreta door Hercules. Ongetwijfeld als eerste waterbouwkundige ingenieur lukte het Hercules

 door omleiding van twee rivieren de enorme mesthoop in en rond die stallen

 met de heinde en ver doordringende verpestende lucht weg te spoelen.

 Een prachtige metafoor voor sommige huidige overheidsinstanties waar soms dagelijks een

 behoorlijke hoeveelheid onbetrouwbare en vervuilde computeroutput

 als uitwerpselen de deur uitgaat. Recentelijk lazen we over de perikelen bij de Belastingdienst,

 die met enige regelmaat opduiken. Bij het UWV is naar eigen bevinden de stank

 af en toe ondraaglijk geweest met heel wat slachtoffers. Mijn schriftelijke advies aan minister de Geus

 is geweest om analoog aan Hercules binnen het vervuilde UWV wat meer stromen

 van affectie en compassie toe te laten om de administratieve drek weg te spoelen,

 een meer mensvriendelijk beleid te implementeren en de schadelijke lucht op te klaren.

 Analogieën dankzij de Griekse mythologie, onderwezen door mijn geschiedenisster.

 

Til was een gaaf mens, die nota bene na een slopend onderwijsjaar

 in haar grote vakantie met ons optrok en een onvergetelijk

 leuke kampeerweek bezorgde. Perfect om aan deze gezamenlijke week

 in een boerderij in Holten terug te denken. Eten koken in grote gamellen

 op een smeedijzeren houtkachel waarin ik het vuurtje mocht onderhouden.

 Nachtelijke tochten met vlaggeroof, veel samen zingen van o.a.

 ”Plaisir d'amour ne dure qu'un moment, Chagrin d'amour dure toute la vie” ,

 slapen in een boerderij en de eerste verliefde leerlingenpaartjes.

 Het was dankzij haar plezierige inzet een grandioze week

in de buurt van de Holterberg.

 

Wat te zeggen over dhr Caron, die als grote imposante kerel toch als een klein kind

 voor de klas kon janken over ook toenmalig kinderleed.

 Omdat hij niet precies bijhield waar de nieuwe lesstof Engels voor onze klas

 in een les begon, slaagden diverse jongens erin hem te misleiden door het noemen

 van één of twee hoofdstukken eerder. Dus schoten de lessen daardoor nauwelijks op,

 omdat we steeds opnieuw begonnen zonder dat Caron het in de gaten had.

 “Ieder voor zich en Zeus voor ons allen”, klonk het daarnaast plechtig uit de mond van

 de leraar Duits, dhr Leen van Reeven, de Goethe en Schiller bewonderaar,

die ons als de β-leerlingen schaapachtig betitelde met en plaagde als

 bèèèèèètá´s, bèèèèèètá´s, dus als minderwaardige wezens ten opzichte

van de alfa leerlingen. Prachtige en geslaagde grote avonden met toneelstukken

zijn door hem geregisseerd. Onvergetelijk was de uitvoering met Nausicaä

 toen een leerling met de naam van Tol spelend als Odysseus Nausicaä

 (Leerlinge Anneke van Geest) emotioneel aansprak als "Nausicaä, Nausicaä, Kaaaatje".

 Anneke had het niet meer en schoot heel erg in de lach

evenals de zaal. Ik hoor en zie het nog voor me.

 

Ook aan Arie Kroon, leraar Frans denk ik met plezier terug. Met een toen nog zelden

vergezellend geurtje voor mannen en zacht fluitend kwamen we hem

op de gang tegen, altijd uiterst vriendelijk en monter.

 Onblusbaar ijverig bracht hij ons zijn moeilijke taal bij die ik helaas

nooit vloeiend heb leren spreken. Mijn enige kater overgehouden aan de Gym-tijd.

Zelfs kreeg ik een herexamen Frans voor mijn kiezen.

 

Achter het Marnix bevond zich een bejaarden- en verzorgingshuis waar

 de hele dag eten leek gekookt te worden en waarvan ik de zurige keukendamp

 via de open bovenramen in de klaslokalen nog kan ruiken.

 Ook zie en hoor ik nog de franse lerares Mina, alias voor mevr Brands,

voor het glasraam van de toegangsdeur naar één van die lokalen met hoge stem

staan schreeuwen, toen ze ontdekte dat midden in de winter alle drie

onderramen waren opgeschoven door een paar kwajongens  in de klas,

die zelf stijf tegen de gangmuur aankropen om niet gezien te worden.

 Zelf stierf ik ook bijkans van de kou. Wat een plaaggeesten voor Mina,

 die zich met een roodaanlopend gezicht achter haar forse boezem enorm opwond

 over deze ijskoude toestand. ”Ramen dicht, ramen dicht, ramen dicht”,

 schalde ze door de gang en half open deur. Een beeld om nooit te vergeten.

 

Tenslotte nog één leuke anekdote uit klas vijf. De toenmalige docent Natuurkunde,

dhr Meijer gaf op een bepaalde zaterdagochtend les en behandelde gassen,

luchtdruk en de gaswet. Om één en ander te verduidelijken maakt hij gebruik van een proef

met een fictief drukdoosje onder water waarmee je dan de waterdruk kon meten,

afhankelijk van de diepte. Plotseling midden in zijn vurig betoog met telkens de term drukdoos,

fluisterde mijn buurman en stervolleyballer Wim den Heeten in mijn oor:

“bij ons thuis noemen ze dat een poepdoos”. Dus schoot ik in de lach

en bleef lachen bij elk woord drukdoosje in zijn verdere betoog,

zodat ik voor het eerst en tegelijk ooit voor het laatst uit een les werd weggestuurd.

Het toeval wilde dat ’s middags een oudermiddag was georganiseerd. Daar werd mijn pa

al bij de deur door de toenmalige rector Jelle Wytzes pittig de les gelezen

over het wangedrag van zijn zoon van die ochtend. Wytzes en mijn pa kenden

elkaar van voor WO II uit hun gezamenlijke jeugd in Bolsward waar ze nog samen

hadden gevoetbald op het plein voor de Broerekerk.

De familie-eer was door mij behoorlijk bezoedeld

na het uitlachen van een Marnix-leraar voor de klas.

Dus kreeg ik een flinke veeg uit de pan na thuiskomst van pa.

 

Tot z’n dood in 1994 heb ik mijn pa bedankt voor het feit dat hij me

naar het Marnix liet gaan. Het heeft me uiteindelijk twee titels, eerst (Delftse ir.) en

later (Vu mr.) opgeleverd van twee contraire vakgebieden en tegenpolen:

 Wiskunde/natuurkunde min of meer tegenover Recht.

 Bedankt daarom Marnix voor jouw kleurige palet van fantastische docenten

die mij ontiegelijk hebben verrijkt. Jij blijft voor mij onvergetelijk!

 

 

 

 

Marnix deel III

  

Ezel vs. ezelin

 

De twee artikelen van Hans Schravensande in Reunistenvaria hebben diverse herinneringen

 aan het Marnix in me naar bovengehaald en daarom schrijf ik na mijn eerder twee artikelen,

 dit afsluitende artikel als voltooiing van mijn Trilogie, voor mijn website.

 De één jaar jongere broer Aad van Hans zat n.l. in de eerste klas naast me

 en daardoor kende ik Hans op enige afstand, zag hem af en toe met Henk Ram optrekken,

 die me als pijproker is bijgebleven aan het einde van diens derde leerjaar en heb de tragedie

 rond de mogelijke zelfmoord van Henk in mijn tweede Marnix jaar onthutst meebeleefd.

 

Sommige uitdrukkingen en gedragingen van mijn vroegere leraren op het Marnix

 zijn me duidelijk bijgebleven en kwamen bovendrijven tijdens mijn eigen ervaringen

 in het onderwijs in mijn 25 jaar als Wiskundedocent.

 In mijn onderbewustzijn zijn ze blijven hangen en toen ik zelf in een lessituatie

 terechtkwam doken ze gewoon op als associatie met mijn verleden op het Marnix.

 

Caron, de leraar Engels, die ervan hield af en toe een statement in de klas te plaatsen

 na de zoveelste domheid van een leerlinge herinner ik me, als hij dan steevast

 uitriep als een soort automatisme: “Een ezel stoot zich in het algemeen

 slechts éénmaal aan dezelfde steen, maar een ezelin dat stomme dier doet dat wel een keer of vier”.

 Resultaat: deels zure gezichten in de klas. Was dat een verkapte discriminatie of waren het zijn

 eigen huwelijksperikelen die hij afreageerde op een leerlinge in de klas?

 Frustraties alom, wellicht als naweeën afkomstig vanuit de oorlogsjaren,

 heb ik ondervonden bij toenmalige leraren. Hoe kun je anders verklaren dat Goris me in klas vijf betitelde

 als ezel geschreven op mijn toenmalige toets voor logarithmen, waar ik ondanks deze begeleidende titel

 toch nog een vijf voor scoorde.

 Expressies van onverwerkte eigen vernederingen vanuit de oorlogsjaren, lijkt mij.

 Goris werd zelfs een keer ongelooflijk kwaad ja zelfs razend op een leerling met

 de naam Jaap Zekveld, die na een toetsuitslag door Goris in de val werd gelokt

 met een schijnbaar onschuldige vraag: "hoe kom jij aan zo’n hoog cijfer?"

 Toen Jaap luchtigjes antwoordde: “ja, ja, ik had een goeie bui”, barstte bij Goris de bom en

 ging hij Jaap frontaal voor de ogen van ons allen met zijn vuisten fysiek te lijf hem toeroepend:

" aardsleugenaar die je bent, jij hebt fraude gepleegd!!!" Een treurig schouwspel om aan terug te denken.

 Als een soort regelrechte waanzin betitel ik zelf heden ten dage de pogingen van Goris om ons

 als brugklassers in klas één te leren rekenen in de 8, 12 en 16 tallige talstelsels.

. We moesten naast optellen en aftrekken, wat me nog redelijk afging,

 leren vermenigvuldigen en delen in deze stelsels, iets wat mij totaal niet lukte.

 Waar kwam deze onmogelijke eisen en eigen hobbyachtige dwang vandaan?

 Praktisch niemand begreep het en Goris bleef maar doorduwen.

 Alleen al zijn variatie en expressie van de prioriteitsvolgorde van wiskundige bewerkingen:

 Machtsverheffen, Vermenigvuldigen, Delen, Worteltrekken, Optellen en Aftrekken,

 normaal uitgedrukt in: “Meneer Van Dalen Wacht Op Antwoord” veranderde hij tot een

 bijna spastische uitdrukking: “Mijn Vader Draait Worst Op Aarde” en

 deze Goriaanse uitdrukking bracht later in mijn klassen heel wat hilariteit bij leerlingen teweeg.

 Zelfs nu nog want sinds 1 april van dit jaar geniet ik het genoegen op het spiksplinter

 nieuwe Baken Trinitas Gymnasium in Almere met een 0,6fte als tijdelijke ziekte vervanger

 in de bovenbouw te mogen lesgeven in voor sommigen het nachtmerrievak: Wiskunde A, B, C en D.

 

 Wie schets mijn verbazing dat ik kortgeleden terplekke ook Emeritus Hoogleraar Professor Heertje,

 al behoorlijk bejaard en rond de tachtig jaar, tegenkwam die daar volledig gratis en ProDeo

 zijn economiekennis nog deelt met eindexamenkandidaten.

 In het begin van mijn onderwijscarrière beleefde ik als stagiair iets dergelijks

 toen ik op het Melanchthon College in mijn geboortestad de toenmalige President van de Molukken,

Manusama, in de zesde klas Goniometrie vurig en bezield zag uitleggen.

Op zijn wens: "Noem mij maar manus", ben ik uiteraard niet ingegaan.

 Nu verkeer ik zelf in deze bevoorrechte positie en kan ik het iedere gepensioneerde collega

 en docent van harte aanbevelen om nog ergens een tijdelijke onderwijsbaan

 bezielend te vervullen. Het onderwijs zit om je te springen.

 Het voorkomt dat je wegkwijnt, terwijl er op dit moment een grote behoefte is aan

 ervaren en bevoegde docenten en voor mij zelf is het de vervulling van een jarenlang gekoesterde droom.

 

Mijn eigen blunders op het Marnix, zoals aan het einde van de vierde klas,

 mijn twee énen voor Xenophon proefwerken Grieks werden gelukkig gecompenseerd

 door twee zessen voor De Ilias en Odyssee, omdat de in klas vier parallelle docent Grieks: Van de Blom

 een heel eenvoudige structuur in de Griekse woorden voor ons aanbracht, dat mijn ogen opende.

 Daardoor ging ik toch nog met de hakken over de sloot naar klas 5 met een vier voor Grieks.

 Het door Hans Schravensande treffend betitelde casino-onderwijs pakte dus toen goed

 voor me uit evenals bij het eindexamen, waarbij in dat jaar geen gecommitteerden

 voor Natuurkunde en Grieks voorhanden waren, waarschijnlijk vanwege ook toenmalige bezuinigingen.

 Mijn geluk want voor beide vakken werden mijn voldoende rapportcijfers op de eindexamenlijst geplaats.

 

Tenslotte nog enkele woorden over Til, mijn onvolprezen geschiedenisjuf.

 Ik herinner haar als een blijmoedig mens, wat uit haar ogen straalde.

 Zij bezigde ettelijke keren een uitdrukking die me tot de huidige dag is bijgebleven en waaraan overheden,

 ook de Nederlandse zich telkens weer schuldig maken.

Til sprak dan heel vaak over dwaze leiders die de kip slachten die de gouden eieren legt.

 Kan het ironischer, kan het dwazer? In de geschiedenis zijn er voorbeelden te over:

 de indirecte moord op Socrates, de kruisiging van Jezus en de dood van talrijke wijzen,

 zoals de Kartaren, die de vinger legden op de zere plek van in dit geval religieuze tyrannie en terreur.

 Heel wat filosofen, zoals Hobbes en Montesquieu zijn in de loop van eeuwen gevlucht tegen politieke terreur en

 voor bescherming van hun leven naar de toenmalige vrijplaats bij uitstek in Europa: Amsterdam.

 Waardevolle mensen eenvoudig afslachten en liquideren.

 Is het niet juist dat wat nu langzaam en sluipend in onderwijsland gebeurt

 met telkens weer nieuwe bezuinigingen, dan weer reorganisaties, lastenverzwaring,

 salarisvermindering, een steriele werkvloer, telkens meer wetten om de boel

 te controleren met dreiging van sancties en boetes voor van te voren

 veronderstelde overtredingen door een meedogenloze

zichzelf verrijkende managementcultuur.

 Ik word er letterlijk kots en kots misselijk van en heb afgelopen week

 het bijgevoegde gedicht mogen voorlezen op het Plein in Den Haag tijdens

 een Actie voor leraren protest meeting. In minder dan vijf minuten had ik

 de verzen zonder na te denken, op papier.

 Waar lopen eigenlijk de echte ezels en ezelinnen rond?

hier volgt het gedicht dat intussen is voorgelezen

 

Wij staken

Het is om te kotsen en te braken

De overheid lijkt de weg volledig kwijt

Daarom gaan wij op 23 mei a.s. staken

Doen even afstand van smartboard en krijt

 

 

Telkens gebeurt het zelfde en overal

De kip met gouden eieren wordt geslacht

De regering snapt het voor geen ene bal

Van de VVD had ik echt iets beters verwacht

 

 

Collega’s worden uitgebuit en vernederd

Dat moet eens voor altijd afgelopen zijn

Want als het onderwijs blijvend hapert

Komt er geen einde aan ellende en pijn

 

 

In de kenniseconomie gaan India en China ons voorbij

Een niet te verteren schande voor ons schitterende land

Ik roep daarom iedereen op: sluit de rij

En kom voor goed onderwijs volledig in brand

 

 

Overheid, zorg goed voor je dienaren in het onderwijs

Behandel ze niet als tweederangsburgers

Af en toe lijkt de Tweede Kamer niet goed wijs

Behandel ons liever als hemelburgers

 

  

Voorgelezen op 23-5-2011 tijdens de lerarendemonstratie op het Plein in Den Haag

  

de lege plek na de brand

  

 

Deel 2

   

Waarachtige Liefde vreest Quiotinegeen waarachtig Oordeel

Samen zweven

in een rieten mandje

onder de hete luchtballon

kijkend over het smalle randje

naar ijle vergezichten in de zon

boven de aarde frank en vrij zweven

over rivieren, bossen en plas

opstijgend door het hete gas

om samen schoonheid te beleven

los van de dingen van de aarde

wat een dolle pret in de lucht

zwevend boven tuin en gaarde

genieten met een diepe zucht

scherend langs de spitse toppen

samen in en onder de wolken

harten die steeds sneller kloppen

ver boven rumoer van vele volken

gedragen door het hete gas

turend uit het kleine mandje

helemaal verrukt in onze sas

genietend van dit prachtig landje

beleef een hemelhoge picknick

met eindeloze vergezichten

en wat doet die geweldige kick

ons hart en gezicht warm oplichten

nu zakken we langzaam naar benee

en dooft de goudgele vlam langzaam uit

landend vlak bij de blauwe zee

genieten we na met wat ijs en fruit

F.O. 26-3-2004

de kat die me eerdergeen aandacht schonk

tijdens steunlessen voor een leerlinge.

hand

De boom, de boy en de heks

lieve medescheppers in het licht

 

elke dag behalve op zondag speelde de kleine jongen

bij de boom voor het huis

in de straat waar hij met z'n ouders

woonde

hij was een nakomertje

en had geen speelkameraadjes

om mee te spelen

 

met z'n schepje vulde hij met het zand en de rulle aarde

 bij de wortels van de boom z'n emmertje

en speelde voor z'n lust en leven

de boom was z'n beste vriendje op zijn leeftijd van drie jaar

 

de buurvrouwen die beneden woonden

gaven hem af en toe een koekje,

een glaasje drinken of een toffee

lachten vriendelijk voor het raam en zwaaiden

vrolijk naar de kleine jongen

die natuurlijk terugzwaaide

 

maar op een dag veranderde er iets

het gezicht van de dames, vooral van mevr S. stond op zwaar weer

ze wilden niet meer dat de kleine boy bij de boom speelde

ze vonden het maar een knoeiboel en rommel

op het trottoir

en dachten dat de boom dood zou gaan

 

dus op een dag schepten de twee buurvrouwen

verse paardenvijgen bij de wortels van de boom om

de kleine jongen in z'n spel te belemmeren

en hem te verhinderen verder te spelen

met het zand

wat een teleurstelling

nu kon hij niet meer veilig bij de boom spelen

door de paardendrollen

toen bracht z'n moeder hem naar de zandbergen

bij een nieuwe tunnel in aanbouw bij de Diergaarde

waar hij toch een leuke tijd beleefde

met vrachtwagen bestuurders die zand af en aan reden

 die wel om de kleine boy gaven

 

op driejarige leeftijd werd dus de heks al zichtbaar

in zijn korte bestaan,

die in de loop der jaren in vele gedaanten

op z'n pad roet in het eten heeft gestrooid

tijdens of na allerlei spelletjes

  angel

Morgenster

 

Boven de ochtendmist schuin in ’t duister

zie ik een morgenster zo helder en klaar

Die stralende ster met stille luister

raakt bij mij zo’n gevoelige snaar

 

De echte ster als heldere verschijning

is Jezus Christus, de zoon van God en mensen

Hij bleef stralen na zijn aardse verdwijning

vervult mijn hart, verlangens en wensen

 

Die vredevorst heb ik mogen begroeten

sprekend van Hoop en verandering

mocht ik Hem werk’lijk ontmoeten

op mijn aardse levenswandeling

 

Nu praat ik elke dag even met Hem

in een samenzijn van stilheid en vertrouwen

Voed ik mij met de woorden van zijn stem

mag zijn eeuwige heerlijkheid aanschouwen

 

Klarer dan die ster in de blauwe atmosfeer

die ik zo bewonder in de morgenkou

zie ik de glans van Jezus, mijn Coach en Heer

met zijn zuivere wezen waar ik veel van hou

 

Achter mijn flat fietsend naar het station

stop ik even, kijkend naar dat fragiele licht

voel ik me een wijze uit het Oosten, uitBabylon

even blij als hen om dat toenmalige stergezicht

 

Vrij naar Openbaring 22:16, 2 Petr.1:19

 

F. O. 5-11-1999

hand

Jan Oord Pieterszoon ΐ

lieve medescheppers in het licht,

kleurenlijn

Vandaag op 7 oktober 2009 om ongeveer 16.30 u is in Stavanger

overleden mijn oudste broer Jan,

in zijn werkzame leven elektrotechnisch ingenieur

 

de volgende verzen draag ik aan hem op:

 

Jan

Mijn oudste broer Jan is vandaag overleden

in Noorwegen Stavanger stond zijn huis

met hem denk ik terug aan een schoon verleden

nu is hij bij God in zijn eeuwige thuis

 

Zijn voorbeeld zal ik niet licht vergeten

al vroeg stond hij mij met raad en daad terzij

we deelden samen plezierige dagen en momenten

in de afgelopen zomervakanties voor de 4-daagse bezocht hij mij

 

als ik jouw bestaan de revue laat passeren

komen gevoelens van dankbaarheid in mij op

van jou mocht ik de wiskundebeginselen leren

dankzij jouw hulp klom ik uit het dal hogerop

 

je sportieve instelling heeft me als kleine jongen gestimuleerd

schaatsen en roeien waren je twee favoriete sportstijlen

steeds heb ik je gedrevenheid zeer gewaardeerd

jouw systeem van tien oefeningen in al je reilen en zeilen

 

samen met je tweelingbroer Gerard stond je van Jezus te getuigen

op de lijnbaan in Rotterdam met een groep jonge mensen

op de samenkomsten leerden we voor het Woord te buigen

en God vervulde voor jou en Kari vele wensen

 

Met gemengde gevoelens beleef ik deze dag

als contrast in mijn vreugdevolle bestaan

er is triestheid en dankbaarheid tegelijk

treurige tranen laat ik vandaag de vrije loop gaan

 

Jij verbrandde radicaal al je wereldse boeken

tot wanhoop van onze moeder in de openhaard

later verheugde zij zich bij de Ommoord bezoeken

werd jouw gezin voor Pa en Ma heel veel waard

 

Jij was authentiek en ging rustig je eigen gang

door niets en niemand was je uit het veld te slaan

opgejaagd in je kindertijd was je wel eens een beetje bang

later sprak jij vrijmoedig en onbevreesd met een heldere klank

 

Pianospelen kon je op onze Lipp pianola als de beste

elke ochtend om zes uur leerde jij de etudes van Tsjerny spelen

speel nu verder op het Klavier bij God ten lange leste

en dank Hem tussen componisten en muziek-velen

 

Ik zie jou als een stille heldere ster

onbaatzuchtig trok jij je eigen weg en pad

tijdens het uitreiken van mijn rechtenbul was jij er

sprak profetisch woorden, ik vond dat echt wat

 

Makkelijk is het om jou te bedanken voor wie je was en bent

bedankt voor zoveel goeds in de afgelopen jaren

jij blijft mijn superbroer, een hele fijne vent

onze vriendschap blijft en zal nimmer verjaren

 

Jouw verlangen naar schoonheid, diepte en echtheid deed me goed

bij jouw bestaan en herinnering sta ik heel graag stil

jouw intense strijd tegen onrecht gaf je een enorme moed

je passie,overwinning en plezier vond je in Gods wil

 

zeer rechtvaardig en integer tot op het bot

zie ik tegen jou, als mijn oudste broer, op

lieve broer, wat is je bestaan soms roerig geweest

maar nu ben je gearriveerd in het eeuwige feest

 

je dankbare lillebror, Fokke

 

voor te lezen op de begrafenis op 13 oktober a.s te Stavanger

door mijn tweede zoon Ernie Oord


angel

 

 

Verliefd in de nood

Hemelvaartsdag 2000

na een zeer bijzonder bezoek bij en opgedragen aan een lieve stervende vriend en broeder.

Berg01

 ‘k ben verliefd in het Lam

‘k ben verliefd in de Leeuw

De Zoon van God die op aarde kwam

 overwon op het kruis met luide schreeuw

http://www.affectie.nl/berg04.jpg

  ‘k ben verliefd in zijn leven

‘k ben verliefd in zijn dood

Hij wil een helder inzicht geven

mensen redden uit de ego-sloot

  bergmaar02

‘k ben verliefd in zijn vreugde

‘k ben verliefd in zijn verdriet

Hij, de bron van alle deugden

is de compositie van mijn nieuwe lied

 bergmeer03

‘k ben verliefd in wanhopige mensen

voel me aangetrokken tot hun lot

hoopvol richt ik mij op hun wensen

als dankbare adviseur van God

  bergmeer04

‘k ben verliefd in Gods goedheid

De stralen van zijn eeuwige wezen

 hebben mij in eigen nietigheid

 een nieuwe levenskijk en toekomst gegeven

   http://www.affectie.nl/berg18.jpg

‘k blijf verliefd in de Zoon van God

Hij die mij steeds heeft opgezocht

bezit de sleutels van de dood en dodenrijk

geeft toegang tot zijn eeuwige koninkrijk

   berg16

Christus heeft Gods klus geklaard

is onze lofprijzing eeuwig waard

Hem, die geneest alle smart en wonden

heb ik als barmhartige Samaritaan gevonden

  http://www.affectie.nl/berg52.jpg

F.O. 1-6-2000

hand

Gert

lieve vriend of vriendin,

 

Een vriend vertrok naar de andere kant

in Delft mocht ik je in 1970 ontmoeten

voor Christus stond je geheel in brand

jaren later mocht ik je weer begroeten

aug01

met z'n drieën hebben we samen gegeten

in een sfeervol restaurant dichtbij

jullie boeiende harmonie zal ik nooit vergeten

ik genoot bevoorrecht aan jullie zij

aug28

oprecht dank ik je voor opbouw en inspiratie

als jong studentje hield jij me een spiegel voor

leerde ons stille tijd en Bijbelmemorisatie

sprak vol vuur voor je studentengehoor

aug26

nu is je tijd op aarde verstreken

en denk ik met diepe dankbaarheid terug

aan de toenmalige lunchsessies van vele weken

steeds kwam je met frisse toespraken over de brug

aug31

rust nu maar van je werk en vele activiteiten

na een lange tijd van een pijnlijk kruis

als een broeder met geweldige kwaliteiten

gun ik je vredevolle vreugde in het eeuwige Vaderhuis

aug35

in de lichtstad van jouw Heer en grote Koning

zie, hoor en bewonder je Hem

die jou plaatsbereidde voor een eeuwige woning

in het kristaltransparante nieuwe Jeruzalem

aug32

je zeer gelukkige vriend en broeder

 

F.O. 20-8-04

hand

Oppassen op Kiko

Kiko op bezoek

16-02-2009 

tijdens deze voorjaarsvakantie pas ik op Kiko

een alleraardigst hondje van Regina, een bijlesleerlinge

die een weekje aan het skieën is

 

1. Kiko is een vriendje

een vriendje voor het leven

met dit witte wondertje

kun je veel plezier beleven

 

2. hij is een intelligent hondje

en gemakkelijk mee om te gaan

soms draait hij plots een rondje

rennend in de avenue, boulevard of laan

3. tien dagen is hij mijn kleine gast

springt ‘s morgens opgewekt tegen me op

en is volstrekt niet tot enige last

elke bezoeker glimlacht en vrolijkt ‘ie zelfs op

 

4. we lopen samen door de straten

bij elke paal en boom staat hij even stil

houdt allen en alles scherp in de gaten

bij grote honden slaat hij zomaar op tilt

 

5. een plezierig vakantievriendje

een hondje met guts en lieve ogen

Kiko jij bent heel uniek

velen zijn er die jou graag mogen

 

6. Na het wassen in het lauwe waterbad

kruipt hij met zijn rug over het kleed

zwaait wild naar alle kanten met z’n staart

maakt zichzelf weer droog met veel keet

 

7. je staat versteld als je dit beestje leert kennen

telkens is hij loyaal en trouw tot op het bot

en wil steeds nieuwe grenzen verkennen

overdag en ‘s nachts verrijkt hij mijn lot

 

8. de hele nacht is hij fluister stil

en slaapt diep na het rennen en spelen

overdag is hij niet van me weg te branden

dit witte hondje blijft uniek tussen zeer velen

 

9. ‘s morgens vroeg wil hij alweer uit wandelen

in de regen, lichte sneeuw en winterse wind

zijn witte vachtje trekt wel wat modder aan

verbazingwekkend snel is hij daarna gewoon weer wit

 

10. na het rennen wil hij ‘t liefst even rusten

springt spontaan van de bank op mijn schoot

na een tijdje pauzeren en t.v. kijken

zet hij zijn tanden in een vleeshapje met brood

11. Kiko voelt zich snel overal thuis

snuffelt in alle hoeken en gaatjes

en vindt hij daar alles pluis

ziet hij mijn vrienden als z’n maatjes

 

12. Hij kruipt dan onder bank of tafel op een kleed

voelt zich volstrekt veilig, ligt en rust

de tijd vliegt om en voor je het weet

ontdek je in hem een voorbeeld van trust

13. Dit keffertje slaat wel af en toe krachtig aan

maar in hem schuilt een lief beestje

met gespitste oren die recht op blijven staan

zorgt hij in zijn omgeving voor een waar feestje

 

14. Kiko houdt van lekkere hapjes van de slager

met af en toe een stukje kippenvlees erbij

door zijn bezige bedrijvigheid blijft hij wel mager

want heel alert en overal vriendelijk is hij

 

15. hij kijkt naar ieder met z’n trouwe ogen

en wint de harten van m’n vrienden heel snel

regendruppels schudt hij af in witte bogen

rent als een wervelwind naar het geluid van de bel

 

16. als ik aan de computer zit te werken

kruipt hij onder het bureau tegen mijn voet

heel voorzichtig dat ik het nauwelijks kan merken

schaduwt hij mij voortdurend in z’n gloed

 

17. ‘s ochtends vroeg lopen we over de boulevard

en kijken samen naar het ochtendkrieken

in het Oosten worden we intens rode kleuren gewaar

dat geluk kan de verdere dag niet meer verzieken

 

18. de zuigende kruimeldief werkt op zijn zenuwen

Kiko blaft en bijt dan graag in de zuigende buis

springt en blijft dit woest monster aanvallen

want dit zuigkreng lijkt hem allesbehalve pluis

19. Kiko is dol op variaties en

houdt van telkens een andere weg

daarom kiezen we iedere keer een andere route

op zoek naar nieuwe plekjes, paaltjes of een andere heg

 

20. zo struinen we samen de hele buurt af

en komen letterlijk overal

met dit hondje sta je telkens paf

heel lief en gezeggelijk is hij bovenal

 

21. zijn gedrag bevat een fris en verrassend element

want steeds komt hij leuk uit de hoek

je geniet als hij driftig heen en weer rent

ik voel me net Kapitein Rob met Skip uit dat jongensboek

 

22. Dit hondje valt niet meer te temmen

want hij bruist en loopt over van energie

soms is Kiko echt niet af te remmen

hij en z’n oppasbaasje delen heel wat synergie

23. steeds op zijn hoede is hij

bang dat ik er tussen uit knijp

als ie ligt te slapen is een draai

aan de deurknop voldoende

om hem heel alert en wakker te krijgen

en naar de kameruitgang te laten rennen

om te zien dat ik niet wegsluip

 

24. Kiko als wit hondje

is een schatje, wat een guit

soms heeft hij wel een kort lontje

met z’n lieve ogen en vrolijke snuit

 

25. Een schotse collie trof hij onderweg

die vriendschap met hem wilde sluiten

maar helaas het klikte niet, wat een pech

bijna beten ze in elkanders kuiten

 

26. ook in het postkantoor ging het bijna mis

samen met het kleinste hondje op aarde

een bruine Chihuahua krijste angstig naar Kiko

liet weinig over van zijn hondenwaarde

 

27. het liep gelukkig goed voor beide af

ondanks de herrie en het spektakel

Kiko keek slechts toe zonder enig geblaf

volop genoot ik van dit schone mirakel

 

28. ‘s avonds voor het slapen gaan

banjert het witte wondertje in de mistige nacht

over paden van asfalt in helle verlichting

om zich te prepareren voor ‘t slapen op de bank

 

29. na het spelen en stoeien overdag

ligt hij laat amechtig op het kussen

onweerstaanbaar schiet ik in de lach

onnodig is ‘t hem, moe als hij is, in slaap te sussen

 

30. Kiko houdt niet zo van garnalen

die krijgt hij niet door zijn keel

een brokje komijnekaas is zo verslonden

het stukje op het bord streelt hem veel

31. in de duisternis van de vroege morgen

horen Kiko en ik overal zangvogels buiten

zachte heldere tonen klinken zonder zorgen

we genieten intens van dit fragiele fluiten

 

32. witte zwanen met opstaande vleugels

zwemmen stoer en snel aan de waterkant voorbij

we staan stil en vieren de teugels

voor dit fraaie schouwspel voor Kiko en mij

 

33. vandaag is het een week geleden

dat dit witte hondje binnen kwam lopen

de happy momenten in deze zeven dagen

zijn voor geen geld elders te kopen

 

34. elke dag gebeurt er wel iets geks en dwaas

en valt er iets nieuws te ontdekken

door dit witte wondertje raak ik telkens verbaasd

want hij creëert voor mij onvermoede plaatjes en plekken

 

35. wandelend tussen de bladerloze bomenrij

aan weerskanten van het asfalt pad

zwemmen eenden naar ons toe aan de rechterzij

en prefereer ik Kiko ver boven een gelaarsde kat

 

36. mijn uitdaging met Kiko is hem iets te leren

dat Regina nog niet eerder bij hem heeft gezien

met kleine koekjes als beloning hem stimuleren

om, als iemand even weg is, van blaffen af te zien

37. zojuist zijn we teruggekeerd van Leo voor honingzaken

daar schrok ik mij wel ineens een hoedje

want plots begon Kiko daar op de vloer te braken

met een bruingrijze plas van een heel raar goedje

 

38. dit witte rakkertje zorgt voor veel plezier

onderweg is er steeds iets nieuws te beleven

dit wonderlijke beestje is een heel lief dier

dartelt, springt en draait, mij is ‘t om het even

39. als leerlingen langskomen voor een les

springt Kiko onwennig tegen hen op, de kleine rebel

maar snel is het ijs gebroken en ontstaat vertrouwen

en gaat hij liggen bij hun voeten onder de tafel

 

40. nog twee dagen en het feest is voorbij

afscheid en welkom zorgen steeds voor pijn en plezier

maar als ik alle momenten van deze vakantie in een oogwenk bekijk

is de tijd heel rijk geweest met dit geweldige dier

 

slot. Kiko met jou had ik een perfecte tijd

een voorbeeld in lieve aanwezigheid

met jouw spontaanheid

jouw echtheid

jij bedenkt geen bezwaren

jij voorziet geen problemen

jij piekert niet

jij bent zoals je bent

je speelt geen toneel

je geniet van elk moment

jij deelt je lieve ogen

als een goede kameraad en makker

jij geniet van voedselboomstammetjes

die stinken als de hel

jij springt elke ochtend vol vreugde op

jij loopt netjes

jij bent volgzaam

jij bent een perfecte gast geweest

want je bent perfect opgevoed

jij pist niet op mensen of dieren

jij poept niet in de woonkamer

jij maakt geen rommel

jij reed trots naast me in de car

jij houdt jezelf schoon

en houdt van een knuffel

jij leeft in het heden

hebt geen last van het verleden

jij bent een stukje geluk

telkens beleef ik samen met hem zeer vermakelijke taferelen

 

angel 

mijn Makker

lieve vriend of vriendin,

 

jij bent mijn makker en vriend

een bron van inspiratie

met zachtheid heb je me gediend

gaf inzicht in mijn situatie

tegenpolen leren integreren

door de psychosynthese

doet me steeds meer floreren

gevoed door mijn hoogste wezen

dankbaar blijf ik voor je begeleiding

om mijzelf vrij en volledig te ontplooien

samen op weg naar echte bevrijding

jouw warmte doet me ontdooien

wat zal de toekomst nog meer brengen

na de prachtige momenten in de groep

als alle kleuren en facetten mengen

scheppen ze een nieuw waardevol beroep

In alle facetten van het leven

spreken trilogieën een duidelijke taal

zij zijn aan ons gegeven

als liefdevol inzicht vanuit de koningszaal

F.O. 10-10-2004

 hand

Vlinderen

lieve vriend of vriendin,

ik vlinder door het leven

en geniet intens

elke  dag aan mij gegeven

zoek ik de nieuwe Mens

Tussen zovele lieve mensen

mag ik vrij en speels zweven

God vervult al mijn wensen

want mijn passie is te geven

uit het licht ben ik geboren

en kijk sprakeloos om mij heen

het rupszijn ben ik definitief verloren

door het licht herboren van top tot teen

in diepe dankbaarheid drijf ik elke dag

want alles werkt mee ten goede

telkens met een traan en met een lach

verblijf ik eeuwig onder Zijn hoede

F.O. 8-5-2004

angel

Voor Aart

lieve medescheppers in het licht,

 

voor een perfecte vriend op een perfect tijdstip

en op een perfecte locatie:

 

 Aart, jij was mijn stralende ster

in mijn duistere tijd was jij er

een blijvende vriendschap bindt ons samen

we baden met elkaar en jij sprak zacht "amen"

 

Jouw aardse leven is nu voorbij

een lange reis van vele jaren

jouw woorden stimuleerden mij

brachten de golven in mij tot bedaren

 

onvergetelijke zaken heb je me verteld

je steun zal ik niet snel vergeten

de mooie momenten met jou en Ann heb ik opgeteld

jouw gedachtegoed raakt nooit versleten

 

Elke ochtend stond jij voor de spiegel

dankte de Schepper voor je gezin en vermogen

ik dank je voor wat je me hebt voorgehouden

en ondervond tussen weinigen jouw mededogen

 

jouw dank aan God bleef niet onopgemerkt

Hij stimuleerde je tot jouw levensdoel

achter de schermen heeft Hij enorm voor je gewerkt

vol dank sta jij nu vast voor zijn rechterstoel

 

Jouw zeven regels staan gegrift in mijn geheugen

dat succes heb jij volop gesmaakt

in Leusden beleefden jullie voorspoed met volle teugen

jouw lessen hebben mijn hart steeds blij geraakt

 

Bedankt Aart, jij was een goeie peer

je naam blijft altijd in mij voortleven

jou te kennen en te bezoeken vond ik een grote eer

ik wens jou vrede en rust in het eeuwige leven

 

in dankbaarheid

F.O.

 

geschreven voor de begrafenis op 1-8-2008

en voorgelezen bij het graf in een plechtig afscheid bij de kist

met de weduwe, familie, vele bekenden en vrienden van Aart

hand

Voor Karel

lieve medescheppers in het licht,

 

korte toespraak bij de kist:

Beste Elly en kinderen, beste andere familie, beste vrienden

Op dit heilige en plechtige moment blijven alleen woorden over van dankbaarheid.

Die heb ik voor Karel opgeschreven in de vorm van een persoonlijk en spontaan gedicht.

1. Vóór ik dat voor lees, wil ik graag een echo zijn van

een belangrijke troost in de vorm van de magistrale woorden van Jezus die heeft gezegd:

"Ik ben de opstanding en het leven; wie in Mij gelooft, zal leven, ook al is hij gestorven,

 en een ieder, die leeft en in Mij gelooft, zal in eeuwigheid niet sterven" Joh. 11:25

2. Het juridisch en feitelijke bewijs hiervan heeft Jezus

geleverd door één van zijn beste vrienden, Lazarus, uit de dood op te wekken.

3. daarom nog één keer de laatste zin: "en een ieder, die leeft en in Mij gelooft

(en mag ik eraan toevoegen met geheel zijn hart), zal in eeuwigheid niet sterven.

 

Nu het gedicht

 

voor Karel

 Karel, jij was een bijzonder aardige vriend

ik kende je al langer dan veertig jaren

jij hebt in je leven zovele mensen gediend

zij hebben jou als open en eerlijk ervaren

 

Op de lijnbaan in Rotterdam zag ik je voor het eerst

samen met m'n broers stond jij van Jezus te getuigen

jouw spontaniteit raakte me het allermeest

later leerden we op de samenkomst onze wil te buigen

 

In Rotterdam klonken je woorden altijd fris en spontaan

als tegenwicht van soms zwaarwichtige klanken

in je woorden gaf je emoties soms de vrije baan

voor vele goede herinneringen wil ik jou bedanken

 

Onvergetelijke samenkomsten met Ole Olsen en Kijne in jullie huis

oudejaarsavonddiensten in de Marinus v/d Stoepstraat

nu ben je na je laatste zware jaren werkelijk thuis

en sta je daar voor nieuwe opdrachten paraat

 

Samen hebben we gelachen over dwaze dingen

en jij was altijd in een vrij en opgeruimd gemoed

in jouw "de Weg" lied bleef jij God bezingen

Karel, na het bittere verschijnt altijd goddelijk zoet

 

Ook jij, Karel, bent gerechtvaardigd om niet

want het offer van Jezus is meer dan genoeg

Aanbid Hem nu jij Hem zeker ziet

Jij ontvangt meer dan jij van Hem vroeg

 

Bedankt Karel, jij was een goeie peer

je naam blijft altijd in mij voortleven

jou te kennen en te bezoeken vond ik een grote eer

ik wens je vrede en rust in het eeuwige leven

 

geschreven na het overlijdensbericht

en voorgelezen bij de kist voor het definitief laten zakken

in de aarde op 29-8-2008

angel

Katarien

juli 2005

lieve vriend of vriendin,

Bij het afscheid van een wiskundecollega

 

Vier jaren heb ik ze als collega gezien

die onvergetelijke kampioen Katarien

Af en toe ongezouten en recht voor de raap

het hart op de tong voor onze gemeenschappelijke zaak

 

Ze was als een altijd brandend vuurtje

gaf liever les dan lang vergaderen in het sectieuurtje

Kroatisch eten kan ze als de beste

nu verdijnt ze naar Maimonides ten lange leste

 

Je bent en blijft een supercollega

gedreven door een onuitblusbare passie

wens ik jou een leuke vent als ega

blijf vol geestdrift met affectie in je nieuwe klassie

 

Fokke, 14-7-'05

hand 

Afscheid

beste vriend of vriendin,

 

temidden van een prachtige groep collega's en

in het bijzijn van vier kinderen las ik vandaag

het volgende afscheidsgedicht voor:

 

Gerrit Jan v/d Veen

 

Op de middelbare school naar jou genoemd

mocht ik 5 jaren komen, lesgeven en gaan

als rechtvaardige in Yad Vashem voor eeuwig geroemd

blijf jij verbonden aan mijn leraarsbestaan

 

Jij kwam in actie en hield je mond niet dicht

was een held, die ik bewonder in ’t algemeen

voor jou schrijf ik deze versjes als afscheidsgedicht

jij werd verraden, gevangen en gefusilleerd in Overveen

 

elke dag op jouw school was een dynamische belevenis

waar zijn die kostbare jaren gebleven? ze zijn voorbij gevlogen

Gerrit Jan, vertrouwend op een eeuwige verrijzenis

leef jij voort als strijder tegen onmens’lijkheid en voor mededogen

 

Bedankt lieve collega’s, voor onvergetelijke momenten

voor de prettige samenwerking met jullie allen

het begon met de onvergetelijke waterpomptang van Barbara

de eerste sportdag met ongekend hoge basketballscores door Michele, Henk en Jan

 

de docentenreis naar een indrukwekkende synagoge

de postuum Yad Vashem uitreiking met Job Cohen

de Sinterklaas viering met kleine smijtende Pietje en Santa Clara

met het potjesbreken in het heksenkamertje van Herrie

 

de flitsende Kerstdanspresentatie van Nathalie, Michele, Mefa en Isabel

de onvergetelijke prinsessen van de examencoördinatie, in de mediatheek en op de administratie

de nog nooit eerder beleefde drie eindexamen negens van Inge Marije, Florence en Eline

de ludieke felle vechtpartij in Havo 3 tussen Boris en Charlon

 

mijn fotoblunder met de “kleinkinderen” van Wander

het onvergetelijke “vergeef mij m’n onwetendheid” van Claudia

met als laagste dieptepunt de kanoduik met Wim in de sloot

en anticlimax het hilarische rozeverf incident met Leo

 

het ga jullie allen goed

in het leven met een lach en met een traan

wens ik jullie veel goede moed

de herinneringen aan jullie blijven mooie parels in mijn bestaan

 

c’ était un temps formidable

it was just an amazing time

foi um tempo grandioso

es war eine wunderbare Zeit

 Fokke

13-07-2006

hand

Een stille ster die straalt

lieve medescheppers in het licht,

 

jouw pianospel verrukt me totaal

verliefd blijf ik in jouw klanken

't klinkt me beter dan in een concertzaal

tranend zit ik soms een beetje te janken

 

een ongelooflijk spel helder en sprankelend

na elke toespraak zink ik diep in je weg

jij speelt als een orgel en als een band

jou niet te horen spelen is pijnlijke pech

 

ademloos zit ik soms te luisteren

als je vingers de toetsen raken

ik hoor componisten lachen en fluisteren:

jij speelt de sterren van de daken

 

bedankt Irina voor zoveel kleurige klanken

jij maakt van elk lied een feest

mag ik je op dit moment bedanken

wat is 2008 een onvergetelijk goed zangjaar geweest

 

blijf in 2009 lekker muziek maken en verder spelen

mensen fascineren door schone klanken

als een zandkorreltje tussen zovelen

wil ik je voor je schitterende vertolkingen bedanken

angel

Jeroen, Jij bent een sterdocent

 

in de donkere nacht ben jij een ster

en schijnt frank en vrij naar alle richtingen

 

Jeroen, jij bent en blijft een superdocent

en vandaag gepromoveerd doktor in de rechten

je was voor mij een inspirerend talent

hebt me met het recht leren vechten

 

onbevangen stond je voor de groep

ons te trainen in het recht

je inspiratie trof z'n doel

jouw betrokkenheid was echt

 

Jij was in het eerste jaar mijn reddende engel

bij de nachtmerrie van het versprokkelde privaatrecht

in die ordeloze chaotische lappendeken

ging ik een aantal keren flink op m'n bek

 

Vermogensrecht één, twee en drie

zonder je eindeloze geduld had ik het niet gered

uiteindelijk kreeg ik ze wel onder de knie

na de ellende kwam tenslotte toch nog de pret

 

Samen met Jan Willem Sap en Mathieu Kronenberg

was jij een impuls tijdens momenten van vertwijfeling

jullie drie sterren schijnen voor mij hoog boven het zwerk

bedankt, Jeroen, voor de kostbare herinnering

 

veel succes met je verdere carrière

bedankt voor je geweldige lessen

ook al werd ik geen advocaat stagiaire

help ik nu anderen aan successen

  kleurenlijn

F.O. 3-4-2006

angel

Een gedreven collega vertrekt

liefste fellows, leerlingen en vrienden,

Uitgesproken in de aula van het BTG op 15-7-2011



Berdien Verboom,

Niet voor Kristien, niet voor een Carolien

Tussen vele namen zag ik een unieke vlinder

Dit gedicht is daarom voor jou, Berdien

Niet zomaar iemand tussen hier en ginder



Deze collega gaat ons verlaten

Parmantig, superslim en gedreven

Een klein tijdje had ik je in de gaten

Ik wou dat jij mij destijds Natuurkunde had bijgebracht en laten beleven



Niet veel weet ik van je maar

Ik proef in jou een zeer precieze en gedreven dame

Die niets in haar lessen aan ’t toeval overliet

En daardoor noodgedwongen eerder een tijdje het BTG verliet



Nu ga je ergens anders je geluk beproeven

Menig leerling of collega laat jij wellicht nu bedroeven

Ik wens je veel geluk op je nieuwe stek

Als persoon en collega vond ik je echt te gek
 

Toen het heet werd ben jij niet als een kikker uit een rijdende kruiwagen

Met leerlingen en collega’s in ongeloof en wanhoop achterlatend

Wellicht dat de naam Trinitas op onze frontgevel je heeft geïnspireerd

En meer dan alleen maar letters voor je heeft betekend



Jij hebt hier in je uppie een enorme last gedragen

Daarom vind ik je een voorbeeld in loyaliteit en trouw

Jij kwam terug en kwam weer fris opdagen

Dat zegt iets van jouw karakter, meer waard dan goud



Jij straalde de hoogste kwaliteit uit in je lessen

En sprak met een bijzonder transparante stem

Niet tevreden was jij in de klas met slechts zessen

Wat hier gebeurt lijkt me voor je lln niet adrem



Nu ga je ons verlaten voor een nieuw avontuur

En zullen we je missen, bijzondere Berdien

Een beetje pijn ondervind ik altijd in een afscheidsuur

En hoop zeker dat ik je nog een keer terug zal zien



Tenslotte geef ik ons allen nog een raadsel mee

Hoe kan 7+3 gelijk zijn aan één?

Uit de witte staf van een bloedmooie fee

Kun je het antwoord aflezen goed, exact en meteen

geschreven 27-6-2011, Fokke Oord



Daarna: uitreiking van de passiepen

Zelf nam ik ook afscheid na een grandioze periode van drie maanden als

invaller Wiskunde

  Afscheid BTG

en werd ik in een stoel gezet op het podium

tussen twee collega's die ook als invaller tijdelijk op het BTG werkten

het volgende persoonlijke gedicht droeg ik op aan

al mijn grandioze collega's en in het bijzonder

aan het absententeam met Gijs, Anita, Jolanda en Michèle

die elke dag een Sysifus arbeid verrichtten met

een probleem dat altijd weer terugkomt,

elke dag in een andere vorm opdaagt

en nooit op te lossen is, net als de steen die steeds

door Sysifus naar boven werd gerold en telkens weer

elke ochtend klaar ligt voor een nieuwe duwtocht naar boven.

ik acht jullie zeer hoog en bedank jullie speciaal

  voor de zeer prettige samenwerking

met het volgende gedicht, dat ik dertien jaar geleden

schreef voor deze gelegenheid



Laat lachen en leef

Lachen is gezond, lachen doet je goed

een lach bevordert de stroming in je bloed

Lachen kan een spanningsveld doorbreken

leer dus een gevoel voor humor aan te kweken

 

Lachen brengt geestdrift en levenskracht in beweging

en geeft je een nieuwe werkelijkheidsbeleving

Een lach stimuleert endorfines in je lichaam

Die genezing en vreugde bewerken in je tesaam

 

Lachen kan een ijzige sfeer compleet veranderen

en werkt aanstekelijk op zovele anderen

Lach eens lekker, lach eens lang

wat mensen van je vinden is niet zo van belang

 

Bemerk de grappige dingen om je heen

die aan het lachen brengen, alsof een zonnetje scheen

lach eens met elkaar, vertel een goede mop

leer vrolijk zijn, dat fleurt de boel zo op

 

Een goede glimlach werkt als een halve zoen

en is meer waard dan een zak met poen

Een echte lach ontwapent wie ruzie met je wil maken

en kan vrede en harmonie veroorzaken

 

Lachen bevordert een ultieme communicatie

en is een bron van onnoemlijk veel inspiratie

Een vrolijke grap kan je lippen doen krullen

en je hart en ziel met intens plezier vervullen

 

De humor is mijn grote vriend. Sterk bewonder ik hem

en ademloos luister ik altijd naar zijn boeiende stem

Ik houd van grappen en grollen in het leven

die zoveel geur en fleur aan mij hebben gegeven


F.O. 3-1998

hand

 

op 20 september 2006 is mijn oud directeur

van de C.P.A. "de Him":

Douwe van der Ploeg overleden

 

Douwe

voor mij blijf jij een gouwe

ik mocht je assistent zijn

jij was voor mij een engel

bedankt, heel erg bedankt Douwe

 

jij nodigde mij destijds uit naar Sneek te komen

na een skiweekend op de Noorse hoogvlakte

bezocht ik jullie P.A. op 8 maart 1976,

 vloog heen en weer op jullie kosten

je ontving mij als een prins

en toonde mij diverse woningen in Sneek

ik mocht kennismaken en lunchen met je gezin

 

de tijd op de C.P.A. de Him staat gegrift in mijn geheugen

als een schitterende periode in een prachtig team collega's

in je studiekamer mocht ik wennen aan het Fries en de boeren

voor de leraarsvergadering zongen we Psalmen

jij was een kei in efficiëncy op de vergadering

na afloop sloeg jij een balletje mee tijdens het volleybal

 

een onvergetelijke tijd met prachtige momenten

na je pensioen bezocht ik je een paar keer

je was een bio-man in hart en nieren

 van planten, natuur en dieren

kan het symbolischer dat je op de laatste dag

van de zomer dit tijdelijke verblijf verliet

 

bedankt voor je onuitblusbare ijver

in je authenticiteit en oprechtheid

jouw herinnering leeft in me voort

geniet van de eeuwige rust in God

je dankbare collega Fokke

 

bedankt voor alles Douwe

jij blijft voor mij een gouwe ouwe

 

wees alert, elke dag ontvang je nieuwe inzichten, die je hart verheugen

het eeuwige goud van Jezus Christus maakt jou echt rijk

 kleurenlijn 

F.O. 23-9-2006

 

angel

 

 

In Parijs

 

na een weekendje heerlijk fietsen in Parijs met een groep sporters

schrijf ik een paar impressies op:

 

voor het eerst in Parijs zag ik:

de indrukwekkende Notre Dame

notredame

le genie de la Liberté hoog boven de ronde namenkolom op de place de la Bastille

de sacré Coeur met unieke plafondbeschildering hoog boven de stad

de stad van passie en romantiek

met grandeur, stijl en kwaliteit

de pleinen met immense monumenten

en bruggen met goudgekleurde ornamenten

de immens hoge en lelijke Eifeltoren

de circustent van Bougleone waarover

Toon Hermans in één van zijn shows sprak

de stad waar Chopin zich liet rondrijden

en Montesquieu zijn Trias Politica het licht deed zien

waar Edith Piaff de sterren van de hemel zong

en Madame Guyon in de Bastille gevangen zat

de stad van Sartre, Napoleon, de zonnekoning

en de hoge idealen van Liberté, Egalité en Fraternité

met de altoos stromende Seine door het hart

 

Het andere Vrijheidsbeeld

 

in het leven met een lach en met een traan

kom je soms iets bijzonders tegen

zo is het mij dit weekend vergaan

hoog in de lucht op de place de la Bastille

zag ik goudgekleurd een uniek wezen

waarvoor ik in mijn hart zou willen knielen

engel02

 

is het een engelafbeelding of een ranke olympische sporter?

ze noemen het daar de genie van de Vrijheid

lichtvoetig dansend en vleugelsnel schitterde het in de avondzon

met de vuurfakkel in de rechter- en de lauwertak in de linkerhand

zweeft het over de gouden bol:

een wezen dat onze spirituele vrijheid toont, waarmee wij ons mogen identificeren

 

in het prima hotel ontmoette ik een bijzonder moeder/dochter paar uit de buurt van Grenoble

in de supermarkt trof ik een uniek ouder echtpaar aan waarvan de vrouw haar blinde man begeleidde

bij het op de tast uitzoeken van een fles goede wijn,

op een voor verkeer afgesloten brug bij de notre Dame

stond een stel vrije vogels uit de USA Dixieland en Spiritualmuziek te spelen

een lust voor het oog en oor.

 

een enthousiast begeleidingsteam heeft het weekend voor de fietsers en skaters

tot een onvergetelijke ervaring gemaakt 

 

op de terugweg in de bus vroegen twee meisjes Kelly en Jasmijn uit Limburg

of ik enkele dichtversjes voor ze wilde schrijven

voordat ze in Breda de bus verlieten gaven ze me de volgende regels

met het verzoek ze op de site te plaatsen

 

Beste Fokke

het was leuk u te ontmoeten

u bij het restaurant te begroeten

u heeft altijd uw woordje klaar

en na dit weekend hopelijk geen blaar

 

bedankt voor het gedicht

wat we nooit zullen vergeten

is uw vrolijke gezicht

misschien tot ooit,

je weet maar nooit

KeekyenJasmijn

Groetjes van Kelly & Jasmijn

7-8-2006

hand

Blindengeleidehond

 

Fok is een blindengeleidehond

zo hondstrouw aan z'n baasje

die blindelings op hem vertrouwt

en vroeger teveel keek in 't glaasje

 

Op school werd Fok gepokt en getraind

en werd getest tot het uiterste

nu kan hij worden ingezet en gratis uitgeleend